Hoe het gelijkheidsdogma van Ashley Terlouw de asielchaos veroorzaakt
Hoogleraar rechtssociologie en migratierecht Ashley Terlouw: “De eis dat het alleen christelijke asielzoekers mogen zijn is discriminatie op grond van religie.” (bron)
Tien jaar geleden bezong oud-D66-leider Jan Terlouw het touwtje uit de brievenbus: het Nederland waarin de deur niet op slot hoefde. Vandaag deelt de gemeente Lochem duizend euro subsidie per adres uit voor camera’s en sloten vanwege de onveiligheid rond het AZC. Tussen die twee momenten ligt precies het verschil dat zijn dochter Ashley Terlouw nu tot ‘discriminatie’ verklaart.
Hoogleraar migratierecht Ashley Terlouw: ‘Voorkeur voor christenen is discriminatie’
Wethouder asiel Tom de Nooijer van Christelijk Verbond Oldebroek liet weten dat zijn gemeente asielzoekers wil opvangen die cultureel dicht bij de plaatselijke bevolking staan en noemde daarbij christenen als voorbeeld. Ashley Terlouw, hoogleraar rechtssociologie en migratierecht aan de Radboud Universiteit, reageerde in het AD: “De eis dat het alleen christelijke asielzoekers mogen zijn is discriminatie op grond van religie.” Volgens Terlouw is dit streven in strijd met artikel 1 van de Grondwet en met het Vluchtelingenverdrag en biedt de Spreidingswet gemeenten geen ruimte om een bepaalde groep een voorkeursbehandeling te geven. Nationaal Coördinator tegen Discriminatie en Racisme Rabin Baldewsingh sloot zich daarbij aan en noemde de wens ‘moreel gezien riekend naar discriminatie.’ Oldebroek prijkt intussen op de lijst van gemeenten die Den Haag maandelijks aan de schandpaal nagelt, omdat het niet voldoet aan de Spreidingswet.
Lees ook: De mensen achter het asielverzet: “Wij buigen niet voor Den Haag”
De wet zegt iets anders
Artikel 1 van de Grondwet luidt dat allen die zich in Nederland bevinden “in gelijke gevallen” gelijk worden behandeld. Die drie woorden zijn de kern van de bepaling: het gebod van gelijke behandeling geldt voorzover de gevallen gelijk zijn. Een christen en een moslim zijn dat niet – niet in geloofsleer, niet in de verhouding tot de omringende samenleving en allerminst in de positie waarin zij tegenover elkaar verkeren. Waar een wezenlijk verschil bestaat, is een verschillende behandeling geen ongerechtvaardigd onderscheid, maar de adequate toepassing van de norm. De memorie van toelichting bij de Spreidingswet bepaalt uitdrukkelijk dat bij de verdeling kan worden vastgelegd dat een deel van de opvangplaatsen “van bijzondere aard” moet zijn, met alleenstaande minderjarige vreemdelingen en handhaving- en toezichtlocaties als voorbeelden. Voor die plaatsen kent de wet bovendien afzonderlijke specifieke uitkeringen: gemeenten ontvangen dus meer of minder geld naar gelang van wie zij opvangen. Artikel 3 van het Vluchtelingenverdrag luidt dat staten “zonder onderscheid naar ras, godsdienst of land van herkomst de bepalingen van dit Verdrag op vluchtelingen toepassen” – een norm over de behandeling van erkende vluchtelingen die niets zegt over de vraag welk dorp wie huisvest en nergens verbiedt dat een staat zijn hervestiging toespitst op een specifieke vervolgde religieuze minderheid.
‘Volgende keer lukt het wel de christen te vermoorden’
Wie vervolgde christenen ondoordacht huisvest bij hun vervolgers, namelijk bij de moslims voor wie zij zijn gevlucht, schendt die verplichting – en dat is precies wat het huidige beleid doet. Vraag het Wassim, een 49-jarige Syriër die met zijn gezin in het AZC in Goes verbleef en zich in mei 2025 liet dopen. Vanaf dat moment begon de intimidatie. Op 18 oktober werd hij mishandeld en met een mes bedreigd, waarvoor begin deze maand een asielzoeker tot een celstraf van (slechts) twee weken werd veroordeeld. Volgens schooldirecteur Lizo Koppejan, die het gezin bijstaat, hoorde Wassim de daders daarna tegen een COA-medewerker zeggen ‘dat het nu niet gelukt was een christen te vermoorden, maar dat het de volgende keer wel gaat lukken.’ Het gezin durfde nauwelijks de kamer uit. De kinderen moesten onder begeleiding naar school worden gebracht. Dat is het resultaat van de selectieve blindheid van het liberale gelijkheidsdogma. Daar komt nog bovenop dat CDA-asielminister Van den Brink in antwoord op Kamervragen erkende dat religieus gemotiveerd geweld tegen christelijke asielzoekers niet eens systematisch wordt geregistreerd.
COA: “Praktische omstandigheden” bepalend bij samenstelling asielopvang
Het COA maakt wel degelijk onderscheid. Woordvoerder Marius Schulte Nordholt legde uit dat “praktische omstandigheden” de samenstelling van de bewonersgroep kunnen bepalen en noemde als voorbeeld een locatie die “minder geschikt is voor gezinnen.” Een tekort aan keukens of privacy geldt dan als een geldige reden om te onderscheid te maken tussen verschillende groepen. Dat het COA tegelijk verklaart geen afspraken over de opvang van specifieke bewoners te maken ziet Schulte Nordholt naar eigen zeggen “niet als een tegenstrijdigheid.” Een mes op je keel bij de koffieautomaat vanwege je christelijke geloof geldt kennelijk niet als zo’n “praktische omstandigheid.” Zo bezien is onderscheid maken niet principieel verboden – het wordt pas verboden zodra het gaat over het beschermen van de meest vervolgde geloofsgroep ter wereld – christenen – precies daar waar levens op het spel staan.
De staat maakt zelf onderscheid naar religie
In het landgebonden asielbeleid, vastgelegd in de Vreemdelingencirculaire 2000, wijst de IND groepen aan als risicogroep of kwetsbare minderheidsgroep. Voor Afghanistan luidt die categorie letterlijk: niet-(praktiserende) moslims, waaronder bekeerlingen tot het christendom, afvalligen, christenen, Bahai en Sikhs of Hindoes. Wat al die slachtoffergroepen gemeen hebben, laat zich raden: volgens de daders bidt geen van hen de goede kant op. Voor Libië zijn christenen eveneens als risicogroep aangemerkt – niet zonder reden, want in Afrika worden door moslims dagelijks kerken platgebrand en hele dorpen met christenen uitgemoord. Het gevolg is geen symboliek maar recht: voor deze groepen geldt een lichtere bewijslast dan voor andere asielzoekers. De Nederlandse staat erkent in zijn eigen regelgeving dus dat geloof een rechtens relevant verschil is – net zoals de Europese Unie in 2015 haar herplaatsingsregeling openlijk op nationaliteit baseerde en onder andere Polen, Slowakije en Cyprus verklaarden bij voorkeur christenen op te nemen. Religie als onderscheidingsgrond is in het Nederlandse asielrecht met andere woorden allang een erkend, wettelijk verankerd onderscheidingscriterium. Ministers mogen het hanteren, de IND past het dagelijks toe en Brussel bouwde er hele verdeelregelingen op. Pas wanneer een gekozen gemeenteraad – waar links het niet zo mee op heeft – dezelfde conclusie trekt, heet het ineens ‘discriminatie.’
Lees ook: Miljoenen Afrikaanse christenen vervolgd door toenemend geweld van islamitische jihadisten
Van Amnesty naar de Staatscommissie
Het oordeel komt niet van een toevallige waarnemer. Ashley Terlouw leidde eerder de vluchtelingenafdeling van Amnesty International Nederland, was van 2004 tot 2008 lid van de Commissie Gelijke Behandeling, tussen 2011 en 2016 rechter-plaatsvervanger in de vreemdelingenkamer en werd in 2022 benoemd tot lid van de Staatscommissie tegen Discriminatie en Racisme. Baldewsingh spreekt vanuit het bureau van de Nationaal Coördinator tegen Discriminatie en Racisme. Dit zijn dus twee stemmen die in hetzelfde AD-artikel als onafhankelijke experts worden neergezet, die beide afkomstig zijn uit hetzelfde institutionele beleidscomplex. En dat terwijl die Staatscommissie tegen Discriminatie en Racisme in juni 2026 zijn eindrapport publiceerde en daarin politici, bewindspersonen en media opriep zich harder op te stellen tegenover uitlatingen die het als discriminerend bestempelt. Het beleidsapparaat dat oproept het politieke debat harder te voeren ten dienste van het liberale gelijkheidsdogma, treedt hier dus zelf op als ‘neutrale’ duider van dat debat. Zo werkt de lange mars door de instituties in de praktijk: wie het debat wil beheersen, hoeft geen wet te wijzigen, maar slechts de juiste posten te bemannen. De uitleg en interpretatie van de wet door de ‘experts’ – zie het aanhalen van artikel 1 van de Grondwet door Terlouw – doet de rest.
Lees ook: Paul Rosenmöller: de vleesgeworden ‘lange mars door de instituties’
Het touwtje uit de brievenbus
Ashley Terlouw is een dochter van Jan Terlouw (1931-2025), die D66 van 1973 tot 1982 leidde, de partij in de jaren zeventig van de ondergang redde en minister van Economische Zaken en vicepremier werd. D66 groeide uit tot de motor achter de zondvloed aan wetgeving waarmee Nederland de organische christelijke ordening van leven, huwelijk en gezin stap voor stap ontmantelde. Het huidige kabinet onder leiding van het D66 van Rob Jetten houdt de Spreidingswet overeind waarmee gemeenten tot opvang worden gedwongen. In november 2016 hield Jan Terlouw bij De Wereld Draait Door zijn beroemde pleidooi over het touwtje uit de brievenbus: het symbool van een ordentelijk Nederland waarin men elkaar vertrouwde en de deur niet op slot hoefde. Dat touwtje verdween niet door toeval en evenmin door onwil. Het hing daar omdat de natie gedragen werd door een gedeelde zedelijke orde. En die orde is afgebroken door precies het waardenloze liberale denkkader dat elk wezenlijk verschil tot onredelijk vooroordeel verklaarde. De man die het verdwenen onderling vertrouwen bezong, zag niet dat zijn eigen politieke project de gemeenschap zou ontbinden waarin dat touwtje kon hangen – en zijn dochter verklaart nu tot ‘discriminatie’ dat een dorp als Oldebroek probeert te bewaren wat ervan over is. Wat ervoor in de plaats kwam, laat zich aflezen aan de gemeente Lochem, die omwonenden van het asielzoekerscentrum tot duizend euro subsidie per adres toestopt voor camera’s, sloten en hekken vanwege de veiligheid.
Onderscheid maken waar verschil bestaat is juist rechtvaardigheid
Rechtvaardigheid is in de klassieke leer het geven van ieder het zijne – en dat veronderstelt dat men eerst vaststelt wie wie is. Het egalitaire dogma dat elk onderscheid tot discriminatie verklaart, vervolmaakt de rechtvaardigheid niet: het heft haar op. Sint-Thomas van Aquino behandelt de kwestie expliciet in zijn Summa Theologiae (I-II, q. 105, a. 3): vreemdelingen werden niet terstond tot het burgerschap toegelaten, omdat wie zich met de zaken van een volk bemoeit voordat hij het algemeen welzijn werkelijk in het hart draagt, dat volk schade kan berokkenen. De Wet onderscheidde vervolgens naar verhouding: Egyptenaren en Idumeeërs konden na drie geslachten worden opgenomen, Ammonieten en Moabieten nooit. Onderscheid maken is volgens Sint-Thomas dus geen inbreuk op de rechtvaardigheid, maar de uitoefening ervan. Gelijken gelijk behandelen en ongelijken ongelijk – dat is klassiek natuurrecht, geen willekeur. Wie weigert te erkennen wie voor hem staat, kan hem ook niet geven wat hem toekomt. Datzelfde beginsel keert terug in de geordende naastenliefde, die eerst tot zorg verplicht jegens wie ons nabij staat en van daaruit verder reikt – niet uit hardheid, maar omdat een liefde zonder maat en zonder rangorde de zorgplicht jegens de eigen naasten verzaakt en daarmee wanorde in de hand werkt.
Lees ook: Hoe Nederland kan heroveren wat Maurice Crul verloren verklaart
De ene asielzoeker is meer welkom dan de andere
Wat Baldewsingh als bezwaarlijk presenteerde, bevestigt onmiskenbaar de egalitaire geest. De Oldebroekse voorkeur geeft volgens hem “het signaal af dat de ene vluchteling meer welkom is dan de andere,” uitsluitend vanwege zijn geloof. Dat is exact wat De Nooijer zegt en dat is goed. De vervolgde christen die nergens anders heen kan, is meer welkom dan de moslim die zich in het AZC al “allahu akbar” schreeuwend tegen hem keert – en het is geen schande om dat hardop te zeggen. Het is de plicht van een bestuurder die zijn gemeenschap kent en dient om dit te erkennen. Baldewsingh roept overheden vervolgens op te “verbinden in plaats van onderscheid [te] maken.” Echter, wie de christelijke Wassim bij zijn islamitische belagers laat wonen, verbindt niets: hij levert hem uit aan de wolven. Als “gelijke behandeling” uitmondt in doodsbedreigingen aan het adres van een vervolgde minderheid, dan is zij geen “moreel kompas,” zoals Baldewsingh het noemt, maar een blinddoek. Juist door onderscheid te maken beschermt een gemeente wie bescherming behoeft en bewaart zij de vrede met haar eigen inwoners, die zien dat het bestuur weet wie het binnenhaalt en bewust met de risico’s omspringt. Wegkijken verbindt niemand. Het levert enkel meer onrust, meer wrok en meer slachtoffers op.
Gastvrijheid, ja, maar niet zonder voorwaarden
De christelijke beschaving kent het gebod van gastvrijheid in zijn krachtigste vorm: de vreemdeling die bij u woont moet u beminnen als uzelf. In diezelfde overlevering staat dat gebod echter nooit op zichzelf: wie wordt opgenomen zich voegt naar de orde die hem opneemt. Wat het gastland heilig houdt, dat blijft heilig en wie dat aantast plaatst zichzelf buiten de gemeenschap die hem onderdak biedt. Bescherming en trouw aan de orde zijn geen tegenstelling, maar één samenhangende voorwaarde. De vreemdeling wordt opgenomen, maar onder de voorwaarde dat zijn afgoden buiten blijven. Het moderne gelijkheidsdenken heeft het tweede deel geschrapt, het eerste tot enige norm verheven en de resulterende nationale zelfverloochening tot ‘naastenliefde’ omgedoopt. Wie dan vaststelt dat een christen en een moslim niet hetzelfde zijn en dus ook niet dezelfde behandeling behoren te genieten, krijgt van professor Terlouw te horen dat hij ‘discrimineert.’ De volksvertegenwoordigers die dat verschil wel durven benoemen en de ware geordende naastenliefde in de praktijk brengen, verdienen daarom geen schandpaal maar alle lof en eer en steun.
Teken daarom nu de petitie aan alle gemeenteraadsleden van Nederland: "Beloof geen AZC te plaatsen!"
Massa-immigratie en islamisering ondermijnen cultuur, welvaart en veiligheid. U kunt dit tegengaan door de komst van AZC's te blokkeren. Die macht heeft u! Geef prioriteit aan de toekomst van de burgers die u vertegenwoordigt: hardwerkende Nederlanders, starters, gezinnen – geen miljarden voor een eindeloze stroom aan asielzoekers, die islam en criminaliteit met zich mee brengen. Ik roep u daarom op te beloven geen AZC in uw gemeente te plaatsen.
Laatst bijgewerkt: 19 augustus 2026 00:12
