Asiellobby frustreert met belastinggeld het vertrek van illegalen

Twee analyses in Wynia’s Week van 25 augustus leggen dezelfde asielmachine bloot, elk vanaf een andere kant. Wouter Roorda brengt de NGO’s in beeld die uitgeprocedeerden alsnog aan een verblijfsvergunning helpen. Hans Roodenburg volgt de asiellobby die Nederland van immigratiebeperking afhoudt. De rekening ligt in beide gevallen bij dezelfde partij: de Nederlandse belastingbetaler.

‘De wet is de wet’

CDA-asielminister Bart van den Brink houdt gemeenten die de Spreidingswet weigeren uit te voeren steevast voor dat ‘de wet de wet is.’ Een deel van hen staat inmiddels onder toezicht, omdat het niet voldoet aan de eisen en te weinig asielzoekers zou opvangen. Voor Amsterdam wordt dat adagium kennelijk minder streng toegepast, constateert Wouter Roorda op 25 augustus in Wynia’s Week. Het Rijk stopte per 1 januari 2025 de bekostiging van de Landelijke Vreemdelingenvoorziening – de sobere bed-bad-broodopvang die sinds 2019 in vijf gemeenten bestond. Amsterdam, Utrecht en Groningen zetten die opvang sindsdien met eigen middelen voort. In de hoofdstad omvat die ‘sobere’ opvang volgens Roorda inmiddels veel meer dan onderdak: uitgeprocedeerden krijgen een ‘casemanager’ toegeweezen en een toekomstplan en juridische bijstand aangereikt – alles om alsnog een verblijfsstatus te bemachtigen. Zo laat Amsterdam opnieuw zien dat het niet zo veel op heeft met de landelijke regels op het gebied van asiel, zoals het eerder ook aankondigde het boerkaverbod niet te handhaven. De wet is de wet? Niet voor links, dat is duidelijk.

Lees ook: Volksrepubliek Amsterdam trekt zich niets aan van de wet

20 miljoen euro voor 500 illegalen

Amsterdam trekt tot 20 miljoen euro per jaar uit voor het Programma Ongedocumenteerden, dat plek biedt aan 500 illegalen. Medische kosten en gesubsidieerde rechtsbijstand komen daar nog bovenop. Roorda zet dat bedrag af tegen de daklozenopvang, waarvoor de stad zo’n 80 miljoen euro over heeft en waarmee zo’n 3.500 plaatsen worden gerealiseerd – per illegale “bijna het dubbele.” Het geld loopt via een vast netwerk: het Amsterdams Solidariteits Komitee Vluchtelingen (ASKV), HVO-Querido en VluchtelingenWerk Nederland richtten samen de Regiegroep Ongedocumenteerden op, die het centrale aanmeldpunt beheert. In de raad van toezicht van het ASKV zitten volgens Roorda onder anderen Judith Sargentini (PRO, voorheen GroenLinks), advocaat Marq Wijngaarden van het kantoor Prakken d’Oliveira en oud-GroenLinks-bestuurder Patricia Seitzinger. D66-Kamerlid Mpanzu Bamenga, die dertien jaar illegaal in Nederland verbleef, was in 2019 coördinator en teammanager van diezelfde regiegroep. Het ASKV draait op 5,6 miljoen euro (2025), waarvan 4,5 miljoen uit subsidie van gemeente en Rijk. De rest komt van de bekende namen: Nationale Postcode Loterij, Oranjefonds, Adessium, de Fred Foundation, Kansfonds en Stichting Democratie en Media.

Het verdienmodel van de illegaliteit

Vrijwel al deze organisaties genieten de ANBI-status met het bijbehorende fiscale voordeel, terwijl hun kernactiviteit erop is gericht mensen zonder recht op verblijf hier toch te houden – zo misbruiken zij de belastingvrijstelling voor goede doelen om illegalen in hun overtreding van de wet te steunen. Roorda vat het onbarmhartig samen: er bestaat een met belastinggeld gefinancierd netwerk dat zich jarenlang met hand en tand heeft verzet tegen strafbaarstelling van illegaliteit, omdat strafbaarstelling het eigen verdienmodel ondergraaft. Daarmee wordt het meten met twee maten opnieuw bevestigd: een rechtse gemeente die de Spreidingswet niet uitvoert komt onder toezicht, een linkse organisatie die illegalen helpt de wet te ontlopen krijgt subsidie en belastingvoordeel.

Lees ook: VVD-burgemeesters breken verzet tegen AZC’s desnoods met geweld

Belastingkorting voor asielpolitiek

Je zou verwachten dat de overheid ingrijpt: intrekking van de ANBI-status en vervolging van betrokkenen waar het frustreren van vertrek strafbare vormen aanneemt. In plaats daarvan weet de asiellobby het recht te ontlopen en wordt de belastingbetaler dubbel geraakt: eerst door de gesubsidieerde goedbetaalde banen van de beroepsactivisten, daarna door de bijstand waarin deze asielzoekers belanden zodra de verblijfsstatus er uiteindelijk alsnog komt (na bijna tien jaar heeft slechts 40 procent van de statushouders werk als voornaamste inkomensbron). Dat Amsterdam radicale NGO’s verantwoordelijk heeft gemaakt voor zowel de vormgeving als de uitvoering van het asielbeleid – net zoals VluchtelingenWerk die rol speelt bij het reguliere asielbeleid – verklaart waarom dat beleid zelden iets anders oplevert dan verblijf: de uitvoerders hebben belang bij de uitkomst. Het is het bekende mechanisme waarlangs miljarden aan overheidsgeld naar NGO’s stromen die vervolgens de overheid vertellen wat zij moet vinden.

Lees ook: Hoe het gelijkheidsdogma van Ashley Terlouw de asielchaos veroorzaakt

‘Opentrekken van een blik arbeidsmigranten’

Hans Roodenburg, oud-onderzoeker bij het Centraal Planbureau, beschrijft eveneens in Wynia’s Week de andere helft van de asielmachine. Mede dankzij het werk van topambtenaar Rits de Boer begint het besef door te dringen dat de lusten van arbeidsmigratie vooral bij de werkgever landen en de lasten bij de samenleving: extra druk op zorg en onderwijs, verstoorde loonvorming, geremde innovatie, minder activering van uitkeringstrekkers, aantasting van de leefomgeving, meer woningnood en – zogeheten ‘kennismigranten’ daargelaten – per saldo een zwaardere last op de begroting. Zodra ergens een personeelstekort dreigt, is het ‘blik arbeidsmigranten opentrekken’ – zoals Roodenburg het treffend noemt – de weg van de minste weerstand, die op korte termijn de gaten misschien vult, maar op lange termijn de maatschappij meer schade berokkent dan ze oplevert.

Lees ook: Overheidsadviseurs dringen aan op arbeidsmigratie. De echte oplossing blijft buiten beeld

De productiefsten vertrekken, de duursten blijven

De lobby voor arbeidsmigratie kent bekende gezichten, oud-politici zoals Gert-Jan Segers (ChristenUnie) bij uitzendconcern OTTO Work Force, Klaas Dijkhoff (VVD), die met zijn eigen beweging Voor Ons Nederland OTTO-baas Frank van Gool in de raad van toezicht opnam, en Hans Wijers (D66) bij denktank DenkWerk. ‘De studiemigratielobby wist met Rianne Letschert zelfs de minister van Onderwijs te leveren,’ zoals Roodenburg het stelt. Ondertussen is de bevolkingsgroei al jaren volledig toe te schrijven aan immigratie, terwijl de autochtone bevolking met een geboortecijfer ruim onder het vervangingsniveau blijft krimpen. Het CBS verwacht in zijn eigen prognose 19 miljoen inwoners in 2037 en 20,6 miljoen in 2070. Om onder de bovengrens van 20 miljoen te blijven die de Staatscommissie Demografische Ontwikkelingen 2050 aanbeveelt, berekende datzelfde CBS een gemiddeld migratiesaldo van 40.000 tot 68.200 personen per jaar – tegenover de werkelijke 108.000 in 2024 en 95.000 in 2025. Roodenburg tekent daarbij aan dat de retourmigratie van asielmigranten veel lager ligt dan die van arbeids- en studiemigranten: de productiefsten vertrekken, de duursten blijven – en de last per saldo wordt dus jaarlijks zwaarder.

Lees ook: Nederland overschrijdt de grens van 18 miljoen inwoners: tijd om de vlag halfstok te hangen

Het moderne taboe op remigratie moet doorbroken worden

Roodenburg laat remigratie uitdrukkelijk buiten beschouwing, omdat er sinds kort een taboe op rust, terwijl remigratie van oorsprong nota bene een links thema is: PvdA-minister Jan Pronk riep het beleid in 1976 in het leven en in 1998 stemde vrijwel de voltallige Tweede Kamer vóór de Remigratiewet. Dat moderne taboe is een serieus probleem. Want wie in alle redelijkheid stelt dat mensen die hier niet horen maar die toch blijven en met hun aanwezigheid misbruik maken van onze gastvrijheid – werklozen, criminelen, uitgeprocedeerden, vertrekplichtigen – terug moeten naar hun eigen land, die wordt weggezet als ‘extreem.’ Wanneer links een pleidooi houdt om niet minder maar meer van deze mensen te importeren ‘want arbeidsmarkt,’ met het uitwissen van de Nederlandse natie tot gevolg, volgt applaus. Een samenleving is echter meer dan het economisme van het BBP. Het is een gemeenschap van generaties met een cultuur, een identiteit, een taal, een geloof en een geschiedenis. Wie arbeidstekorten structureel met immigratie oplost, koopt kwartaalcijfers en betaalt daarvoor met de ziel van de natie zelf: almaar hogere druk op sociale voorzieningen, asielcriminaliteit, islamisering… Hoe hoog laten we de kosten oplopen? Zo hoog dat Nederland ophoudt te bestaan? Het is, gezien de trends die de cijfers tonen, een wezenlijk risico – dat men op links maar niet serieus wil nemen.

De rangorde van de naastenliefde

De christelijke traditie kent daarom een ordening – de ordo caritatis, de rangorde van de naastenliefde – die begint bij wie ons zijn toevertrouwd: eerst komen onze eigen hulpbehoevenden, gezinnen en starters aan bod, daarna pas de rest, geordend en met mate. Wie die volgorde omkeert, verkoopt roekeloosheid en nalatigheid als barmhartigheid en legt de rekening neer bij de mensen wier belangen hij zou moeten behartigen. Dat er wel degelijk een weg terug bestaat – een asielstop én een ambitieus remigratiebeleid – bewijzen de landen die hun grenzen wél bewaken. Het kabinet-Jetten zal die confrontatie niet aangaan, schrijft Roodenburg, en de lobbyisten kunnen blijven rekenen op een welwillende houding. Dan rest de burger de eenvoudigste eis die er is: geen belastinggeld meer naar de asielindustrie. Want een staat die zijn ziel laat wegsubsidiëren, houdt op te bestaan.

Laatst bijgewerkt: 28 augustus 2026 17:36