Migratiecrisis: Europa heeft het recht om Europees te blijven
Het immigratiedebat in Europa wordt vaak voorgesteld als een kwestie van economie, tekorten aan arbeidskrachten of humanitaire verplichtingen.
Hebben Europese naties het recht hun beschaving te behouden?
Er wordt ons verteld dat vergrijzende bevolkingen extra arbeidskrachten nodig hebben, dat welvarende samenlevingen de plicht hebben om mensen die voor ellende vluchten op te vangen, en dat verzet tegen het huidige immigratiebeleid voornamelijk voortkomt uit vooroordelen of angst. Deze invalshoek gaat voorbij aan de diepere vraag. Het immigratiedebat in Europa gaat in wezen niet over economie. Het gaat erom of Europese naties het morele recht – en zelfs de morele plicht – behouden om de christelijke beschaving, het culturele erfgoed en de historische identiteit te behouden die hun zijn toevertrouwd door talloze voorgaande generaties.
De kathedraal van de christelijke beschaving
Eeuwenlang bouwden Europeanen kerken, universiteiten, juridische instellingen, liefdadigheidsorganisaties en naties, geïnspireerd door christelijke principes. De beschaving die hieruit voortkwam was niet perfect, want geen enkele menselijke samenleving is dat. Toch werd het een van de grootste verwezenlijkingen uit de geschiedenis, omdat het de menselijke natuur begreep, het gezin tot hoeksteen van de samenleving verhief, kennis bevorderde, wetenschappelijk onderzoek aanmoedigde en instellingen van geordende vrijheid ontwikkelde onder de heerschappij van de rechtsstaat. Het bevorderde bovendien een visie op heiligheid die de hele samenleving ten goede kwam door te streven naar heldhaftige deugdzaamheid.
Veel elites keren zich tegen nationale identiteit
Miljoenen mensen willen vandaag de dag juist naar Europa komen omdat generaties Europeanen samenlevingen hebben gecreëerd die vreedzaam, welvarend en stabiel zijn. Toch aarzelen veel van de politieke en culturele elites in Europa steeds meer om juist die fundamenten te verdedigen die tot die verworvenheden hebben geleid. Nationale identiteit wordt vaak afgeschilderd als achterhaald. Het christelijke erfgoed wordt behandeld als een gênant overblijfsel. Historische continuïteit wordt afgedaan als onverenigbaar met de moderniteit. Een beschaving die ooit vol vertrouwen haar waarden verkondigde, verontschuldigt zich nu vaak voor het feit dat ze die waarden heeft. Dit verlies aan zelfvertrouwen reikt verder dan de politiek. Het is een morele crisis geworden. Een beschaving kan niet behouden wat zij niet langer de moeite waard acht om te behouden.
Naastenliefde vereist voorzichtigheid
Christenen hebben altijd de plicht begrepen om mensen in echte nood bij te staan. De Kerk heeft consequent het belang van naastenliefde, mededogen en zorg voor de kwetsbaren onderwezen. Deze verplichtingen blijven vandaag de dag even geldig als ze dat gedurende de hele christelijke geschiedenis zijn geweest. Christelijke naastenliefde heeft echter nooit van regeringen geëist dat zij voorzichtigheid, rechtvaardigheid of verantwoordelijkheid jegens hun eigen volk zouden opgeven. De Kerk erkent al lang dat politieke autoriteiten legitieme verantwoordelijkheden hebben die verschillen van die van individuen. Regeringen bestaan om het algemeen welzijn te beschermen, de openbare orde te handhaven, recht te spreken, het gezamenlijk beoefenen van deugdzaamheid te bevorderen en de gemeenschappen te beschermen die aan hun zorg zijn toevertrouwd.
Lees ook: Wat zegt Sint-Thomas van Aquino, middeleeuws theoloog, over immigratie?
Mededogen zonder voorzichtigheid is geen mededogen
Deze verantwoordelijkheden staan niet haaks op naastenliefde. Ze zijn op zichzelf al daden van naastenliefde jegens de natie. Het verwelkomen van degenen die daadwerkelijk bescherming nodig hebben, verplicht een natie niet om de controle over haar grenzen op te geven of de culturele en sociale gevolgen van onbeperkte migratie te negeren. Mededogen zonder voorzichtigheid is geen oprecht mededogen meer. Beleid dat de sociale samenhang ondermijnt, het vertrouwen van het publiek verzwakt of de instellingen uitholt die zowel burgers als nieuwkomers dienen, faalt uiteindelijk voor iedereen. Het christelijke begrip van barmhartigheid is nooit losgekoppeld geweest van wijsheid.
De waarschuwingssignalen kunnen niet langer worden genegeerd
Jarenlang werden zorgen over massale immigratie en mislukte integratie stelselmatig afgedaan als overdreven of ingegeven door intolerantie. Elke crisis werd voorgesteld als een op zichzelf staand incident. Elke waarschuwing werd weggeredeneerd als een uitzondering. Na verloop van tijd stapelden de uitzonderingen zich echter op. Frankrijk kreeg te maken met verwoestende terroristische aanslagen en de schokkende moord op pater Jacques Hamel tijdens de viering van de Mis. Duitsland was getuige van de aanrandingen in Keulen die het vertrouwen van het publiek diep hebben geschokt. Groot-Brittannië kreeg te maken met de bomaanslagen in Londen, jarenlange schandalen rond groomer-bendes en de moord op Lee Rigby.
De moord op Henry Nowak
Zweden worstelt nu met een mate van bendegeweld die een centraal thema is geworden in de nationale politiek. Ierland, dat vroeger grotendeels afwezig was in het Europese immigratiedebat, wordt in toenemende mate geconfronteerd met spanningen rond migratie, huisvesting en asielopvang. De moorden op Henry Nowak en de poging tot onthoofding van Stephen Ogilvie versterkten de bezorgdheid onder het publiek, die door veel politieke leiders lange tijd was weggewuifd, nog verder. Deze gebeurtenissen verschilden qua omstandigheden, maar samen legden ze een steeds grotere kloof bloot tussen officiële geruststellingen en de realiteit zoals die door veel Europese gemeenschappen wordt ervaren.
Bestel kosteloos: Islam en de zelfmoord van het Westen (eBook)
(Artikel gaat verder onder deze boodschap)
De echte islam is een religie van de vrede, zo drukken linkse media en politici ons op het hart. Van die illusie ben je voorgoed bevrijd als je dit boek leest. Met actuele voorbeelden en diepgravende analyses ontdekt u wat de islam écht is – en wat het antwoord van onze christelijke beschaving is!
Europa is onlosmakelijk verbonden met het christendom
Succesvolle integratie is nooit vanzelf gegaan. Het vereist dat nieuwkomers niet alleen de wetten, de burgercultuur, de gewoonten en de tradities van de samenlevingen die hen opvangen omarmen, maar ook de morele en religieuze grondslagen waarop die samenlevingen zijn gebouwd. De Europese beschaving is onlosmakelijk verbonden met het christendom. Haar opvatting over de menselijke natuur, het gezin, de rechtsstaat, individuele rechten en de verhouding tussen wereldlijk en geestelijk gezag is ontstaan binnen een christelijke beschaving.
Islam past niet in Europa
Echte integratie vereist daarom aanvaarding van dat beschavingskader, zelfs als men het christelijk geloof persoonlijk niet omarmt. Dit wordt bijzonder moeilijk wanneer men wordt geconfronteerd met islamisten die religieus en burgerlijk gezag met elkaar versmelten, de sharia als superieur aan het burgerlijk recht beschouwen, veel van de morele principes verwerpen die het christelijke Europa hebben gevormd, en er niet naar streven zich in de Europese beschaving te assimileren, maar deze te hervormen volgens hun eigen religieuze en politieke visie. Een samenleving kan degenen die de beschaving waarin zij geacht worden te integreren fundamenteel verwerpen, niet succesvol integreren.
Sharia dreigt onze rechtsorde te vervangen
In veel Europese landen zijn parallelle gemeenschappen ontstaan, evenals religieus extremisme en ideologische bewegingen die integratie zelf openlijk afwijzen. Bepaalde imams, islamistische organisaties en religieuze activisten hebben openlijk gepleit voor vervanging van de Europese rechtsorde door de sharia, integratie afgewezen als onverenigbaar met de islam, en Europa niet afgeschilderd als een beschaving om zich bij aan te sluiten, maar als een beschaving die uiteindelijk moet worden getransformeerd. Wanneer regeringen weigeren deze realiteiten te erkennen, worden de gevolgen steeds zichtbaarder: afnemend vertrouwen, politieke polarisatie, sociale versnippering en toenemende onveiligheid. Problemen negeren heeft ze nog nooit opgelost.
Een beschaving opgebouwd door geloof en opoffering
Het moderne Europa is niet bij toeval ontstaan. Zijn vrijheden, instellingen en welvaart zijn door de eeuwen heen opgebouwd door middel van buitengewone opoffering. De grote kathedralen die nog steeds de skyline van Europa bepalen, werden niet louter als architectonische hoogstandjes gebouwd, maar als openbare uitingen van geloof. De Europese universiteiten zijn ontstaan onder christelijk beschermheerschap. De ziekenhuizen, liefdadigheidsinstellingen en veel van de juridische tradities zijn voortgekomen uit een christelijk begrip van rechtvaardigheid en menselijke waardigheid.
In Midden-Europa leeft de herinnering
Voor veel West-Europeanen zijn deze historische strijd en beproevingen vervaagd tot een vage herinnering. Voor veel Midden-Europeanen blijven ze levende geschiedenis. Kroaten, Hongaren, Polen en talrijke andere volkeren hebben eeuwenlang zowel hun vaderland als de christelijke beschaving van Europa verdedigd tegen herhaalde bedreigingen van buitenaf. De Kroatische Militaire Grens en de verdediging van Wenen in 1683 waren niet louter militaire campagnes. Ze stonden symbool voor generaties die bereid waren zichzelf op te offeren ter verdediging van een beschaving die was gegrondvest op het christelijk geloof, in de overtuiging dat deze zowel kostbaar als het behouden waard was.
Beschaving blijft niet vanzelfsprekend bestaan
De verdediging van de Europese beschaving was daarom nooit louter een verdediging van grondgebied. Het was een verdediging van een christelijk begrip van de mens, het gezin, de samenleving en God, dat het continent meer dan duizend jaar lang heeft gevormd. Deze herinneringen herinneren ons aan een blijvende waarheid. Beschavingen zijn niet eeuwig. Ze blijven alleen bestaan wanneer opeenvolgende generaties de verantwoordelijkheid op zich nemen om ze te behouden.
Lees ook: Dit is de kruistocht van onze eeuw: het herstel van de christelijke beschaving
Het gezin en de natie
Elke blijvende beschaving rust op instellingen die haar waarden doorgeven. De belangrijkste daarvan is het gezin. Voor het christendom is het gezin niet louter een sociale instelling, maar de natuurlijke gemeenschap die door God is ingesteld voor de vorming van moreel karakter, religieus geloof en verantwoord burgerschap. Wanneer het gezin verzwakt, verzwakt de daarop gebouwde beschaving onvermijdelijk ook. Ouders geven taal, geschiedenis, religieuze overtuiging, gewoonten en morele vorming door aan hun kinderen, lang voordat overheden of scholen in beeld komen. De verzwakking van het gezin verzwakt daarom het vermogen van de natie om haar identiteit over generaties heen te behouden.
Hoe migratie en gezin samenhangen
Het immigratiebeleid kan niet los van deze realiteit worden beschouwd. Als een samenleving het vertrouwen verliest in het huwelijk, het gezinsleven, religieuze vorming en culturele continuïteit, terwijl ze tegelijkertijd een snelle demografische transformatie doormaakt, wordt assimilatie voor nieuwkomers steeds moeilijker en neemt het culturele zelfvertrouwen onder de autochtone bevolking af. Een beschaving die ophoudt haar eigen kinderen te leren wie ze zijn, mag niet verbaasd zijn als ze moeite heeft zichzelf aan anderen uit te leggen.
Teken daarom vandaag nog de petitie aan de minister van Asiel en Migratie: "Voer de asielstop in!"
(Artikel gaat verder onder deze boodschap)
Nederland kan de asielgolf niet aan. Asielzoekers krijgen voorrang op woningen en islamiseren onze cultuur. Ik roep u daarom op: stop de massa-immigratie! Voer de asielstop in!
De kwestie van soevereiniteit
De uitdaging voor Europa is daarom niet louter administratief. Het is in wezen een kwestie van soevereiniteit en morele verantwoordelijkheid. Wie bepaalt de demografische toekomst van de Europese naties? Zijn dat de burgers van die naties, of zijn het de politieke en bureaucratische elites, die steeds meer afgeschermd raken van de publieke opinie? Jarenlang is de Europeanen verteld dat demografische verandering onvermijdelijk is en dat bezorgdheid over culturele continuïteit op de een of andere manier onterecht is. Toch berusten democratische samenlevingen op het principe dat burgers zowel het recht als de verantwoordelijkheid hebben om de toekomst van hun eigen gemeenschappen te bepalen.
Eerlijkheid is nodig
Dit betekent niet dat de humanitaire tradities van Europa moeten worden losgelaten. Het vereist eerlijkheid. Het vereist de erkenning dat immigratie onvermijdelijk demografische, culturele en politieke gevolgen met zich meebrengt. Het vereist de erkenning dat succesvolle integratie afhangt van de mate waarin nieuwkomers de beschaving omarmen waarvoor zij hebben gekozen. En het belangrijkste is dat regeringen zich moeten realiseren dat het behoud van het historische en culturele erfgoed van een natie geen daad van intolerantie is, maar een van hun voornaamste verantwoordelijkheden.
Lees ook: Wie heeft in de EU de soevereiniteit, Den Haag of Brussel?
De keuze waar Europa voor staat
De voorouders van Europa bouwden geen kathedralen, kloosters, universiteiten, ziekenhuizen, juridische instellingen en naties omdat ze dachten dat deze zaken vervangbaar waren. Ze bouwden ze omdat ze geloofden dat de waarheid bestaat, dat beschaving ertoe doet, en dat toekomstige generaties het verdienden om beide te erven. Die erfenis ligt nu in de handen van de Europeanen van vandaag.
Vertrouwen in de eigen identiteit
Het behoud van de christelijke beschaving van Europa vereist geen vijandigheid jegens anderen. Het vereist vertrouwen in de eigen identiteit. Het vereist regeringen die bereid zijn hun eigen immigratiewetten te handhaven, veilige grenzen te handhaven, asielstelsels weer in overeenstemming te brengen met hun oorspronkelijke doel, buitenlanders die na een eerlijk proces geen wettelijk verblijfsrecht hebben het land uit te zetten, en het algemeen belang van hun eigen burgers centraal te stellen in het overheidsbeleid. Landen als Spanje, Hongarije en Polen hebben aangetoond dat immigratiebeleid uiteindelijk een kwestie is van politieke keuze en niet van historische onvermijdelijkheid.
Teken daarom nu de petitie aan alle gemeenteraadsleden van Nederland: "Beloof geen AZC te plaatsen!"
(Artikel gaat verder onder deze boodschap)
Massa-immigratie en islamisering ondermijnen cultuur, welvaart en veiligheid. U kunt dit tegengaan door de komst van AZC's te blokkeren. Die macht heeft u! Geef prioriteit aan de toekomst van de burgers die u vertegenwoordigt: hardwerkende Nederlanders, starters, gezinnen – geen miljarden voor een eindeloze stroom aan asielzoekers, die islam en criminaliteit met zich mee brengen. Ik roep u daarom op te beloven geen AZC in uw gemeente te plaatsen.
Geloven we nog in onze christelijke beschaving?
De diepere vraag reikt echter verder dan immigratie op zich. Gelooft Europa nog steeds dat zijn christelijke beschaving het verdient om te overleven? Beschavingen blijven niet bestaan omdat de geschiedenis hun voortbestaan garandeert. Ze blijven bestaan omdat generaties mannen en vrouwen geloven dat ze iets kostbaars hebben ontvangen, de verantwoordelijkheid op zich nemen om het te behouden en de moed bezitten om het te verdedigen.
Europa op een kruispunt
Als Europa dat vertrouwen herontdekt, kan het wellicht nog de beschaving behouden die het Westen al meer dan een millennium lang heeft gevormd. Als dat niet gebeurt, zullen noch verdragen, noch instellingen, noch politieke slogans dat behouden wat Europeanen zelf niet langer de moeite waard vinden om te verdedigen.
Dit artikel verscheen eerder op tfp.org. Kristijan pl. Janković is een gepensioneerde luitenant-kolonel van het Amerikaanse leger met 30 jaar militaire dienst en de oprichter van Jankovic Strategic Analysis LLC. Hij heeft masterdiploma’s in Internationale Betrekkingen en Nationale Veiligheid en Strategische Studies, en schrijft op over geopolitiek, nationale veiligheid en Europese aangelegenheden. Zijn werk is verschenen in Visegrád24 en andere publicaties. Hij is getrouwd en vader van drie kinderen.
Laatst bijgewerkt: 4 augustus 2026 19:51
