Waarom zijn er zoveel rijke mensen die het socialisme steunen?

Naarmate het "democratische" socialisme aan populariteit wint [in de Verenigde Staten, red.], vallen twee gênante trends op. Ten eerste is deze nieuwe vorm van socialisme zeer populair onder mensen met een hoog inkomen en een hoge opleiding, die het juist zouden moeten afkeuren. Ten tweede is het veel minder populair onder arbeiders en de lager opgeleide bevolkingsgroepen die het socialisme beweert te vertegenwoordigen.

Een splitsing in de Democratische partij

Het is dan ook niet verrassend dat Democratische kandidaten die het 'democratisch' socialisme afwijzen, het beter doen in gebieden met lage inkomens dan de democratisch-socialistische kandidaten die de rijke wijken voor zich winnen. Wat verrassend is, is dat zoveel mensen weigeren het bewijs te geloven. Zij houden vast aan de afgezaagde mythe dat de armen het socialisme altijd zullen waarderen en de rijken het zullen verafschuwen. Dit helpt het socialisme aan macht te winnen.

Een verkeerd begrip van de aard van het socialisme

De verwarring komt voort uit een verkeerd begrip van de aard van het socialisme. Te veel mensen zien het socialisme als een middenweg tussen een markteconomie en het communisme. Rijke mensen beschouwen het socialisme dan ook als een soort verzekeringspolis om hun rijkdom te behouden. In tegenstelling tot het communisme neemt het socialisme niet alles af. De overheid neemt net genoeg van de rijken af om hen ongemakkelijk te maken. Zij verdeelt net genoeg onder de armen om hen afhankelijk te maken van de verzorgingsstaat.

Het socialisme is tegennatuurlijk

Zo wordt het socialisme een middel om "gratis" goederen en uitkeringen te verkrijgen waarop sommigen menen recht te hebben. Degenen met meer bezittingen voelen zich opgelucht dat zij niet alles hoeven af te staan, aangezien het volgens hen beter is om een beetje toe te geven om te voorkomen dat zij alles verliezen. Deze puur economische kijk op het socialisme geeft echter geen volledig beeld. Het socialisme kan niet worden gereduceerd tot een zorgpakket of een verzekeringspolis. Het druist in tegen de menselijke natuur zelf.

Het socialisme is metafysisch

Het socialisme wordt begrijpelijker wanneer het niet alleen als een slecht economisch systeem, maar ook als een metafysisch systeem wordt beschouwd. Het berust op twee tegengestelde metafysische principes: gelijkheid en vrijheid. Deze twee componenten staan voortdurend in spanning met elkaar, aangezien elk de neiging heeft het andere te onderdrukken. De socialisten interpreteren deze twee principes op manieren die indruisen tegen de menselijke natuur. Het socialisme schrijft derhalve altijd gelijkheid voor door de samenleving te egaliseren via regelgeving, belastingheffing en zelfs confiscatie. Socialisten beschouwen ongelijkheid in al haar verschijningsvormen als verwerpelijk – of het nu gaat om verschillen in rijkdom, intelligentie, gezinssituaties of mode. Zij nemen het anderen kwalijk wanneer deze veel meer bezitten dan zijzelf en zijn daarom voorstander van alle middelen om verschillen in inkomen, kansen of posities te verkleinen.

De socialistische paradox verklaard

Deze aanmoediging van afgunst is in strijd met de deugd van rechtvaardigheid, waarbij mensen ontvangen wat hun toekomt, waaronder eigendom. Het afnemen van iemands eigendom zonder rechtvaardige compensatie maakt het socialisme drukkend. Volgens de socialistische mythe moeten arme mensen jaloers zijn op het geluk van anderen, en moeten rijke mensen zich schuldig voelen over hun eigen inspanningen en geluk. Een dergelijke interpretatie druist in tegen het idee van sociale harmonie dat inherent is aan de menselijke natuur. Het verklaart echter wel de paradox van de rijke aanhangers en arme tegenstanders van het socialisme. 

Socialisme verlicht een misplaatst schuldgevoel bij rijken

Voor rijke mensen die zich schuldig voelen, wordt de schok van het afnemen van eigendom verzacht door het feit dat zij veel bezittingen hebben. Het afnemen van hun rijkdom zal weinig invloed hebben op hun levensstijl en juist veel bijdragen aan het verminderen van hun "schuldgevoel". Aan de andere kant mislukken de pogingen om de armen jaloers te maken vaak. Die armere mensen die hard werken om in hun levensonderhoud te voorzien, bezitten weinig en hechten daarom meer aan wat zij hebben. Zij zullen geneigd zijn zich tegen het socialisme te verzetten, omdat hun gevoel voor eigendom veel sterker ontwikkeld is en nauwer verbonden is met hun dagelijks leven. Het vergt veel inspanning om hen tot socialisten te maken.

Vrijheid als vrijbrief

Het tweede kenmerk van elke vorm van socialisme is de bevestiging van vrijheid. Alle socialisten zijn van mening dat vrijheid niet de weloverwogen keuze voor het goede is, maar een onbeperkt vermogen om ongebreidelde hartstochten te bevredigen. Voor socialisten betekent vrijheid een vrijbrief. Het socialisme is dan ook een vijand van alles wat deze vrijbrief/vrijheid beperkt, of het nu gaat om wettig gezag, de rijken, het gezin of de christelijke moraal. Al deze factoren moeten als vijanden worden bestempeld, aangezien zij erop staan de "vrijheid" te beperken. Om deze reden kunt u er altijd op rekenen dat de socialisten elk immoreel gedrag zullen steunen, zoals abortus op verzoek, homoseksuele losbandigheid, promiscuïteit en naaktheid. Zelfs in zijn meest totalitaire vormen zal het socialisme ongeremde vrijheid bevorderen als middel om de deugd en de christelijke orde te ondermijnen.

De rijken en armen ondermijnen

Een dergelijke interpretatie druist in tegen de orde die binnen de mens zou moeten heersen, een orde die de hartstochten in toom houdt. Daarom zullen de decadente elites geneigd zijn deze liberale kant van het socialisme te begunstigen, aangezien rijkdom de uitoefening van losbandigheid vergroot en vergemakkelijkt. Het socialisme zal altijd de losbandige gewoonten ondersteunen van degenen die het ondermijnt. Het zal valse elites, ideeën en extravagante kunstvormen cultiveren die ongebreidelde hartstochten bevorderen, terwijl het de structuren afbreekt die de samenleving schragen.

Armen steunen doorgaans meer op structuren van het gezin en religie

Hoewel ook de armere lagen van de samenleving vatbaar zijn voor morele corruptie, steunen zij doorgaans op de structuren van het gezin en de religie om de moeilijkheden waarmee zij worden geconfronteerd het hoofd te bieden. Zij hebben vaak een meer op gezond verstand gebaseerde levensvisie, die de extravagante voorstellen van mode en ondeugd verwerpt die hun levenswijze bedreigen. Socialistische ideeën hebben derhalve doorgaans minder greep op de lagere klassen vanwege hun gehechtheid aan traditionele structuren. Wanneer deze klassen van hun wortels worden losgerukt, zoals tijdens de Industriële Revolutie, vindt het socialisme vruchtbaardere grond.

Iedereen is een doelwit

Niemand is gevrijwaard van de gevaren van het socialisme. Zolang hoogmoed en wellust bestaan, zal elke sociale klasse vatbaar zijn voor hun verleidingen. Omstandigheden kunnen de ene klasse kwetsbaarder maken dan andere. De doorslaggevende factor om een socialist te zijn, is echter niet het inkomen, maar iemands morele visie. Om deze reden is het christendom een natuurlijke vijand van het socialisme, aangezien het erop aandringt dat mensen handelen volgens de wetten van God en de menselijke natuur. De gevallen natuur zal altijd neigen naar het socialisme. Sterker nog, hoe decadenter de samenleving, des te groter is de aantrekkingskracht van het socialisme.

De christelijke deugden als verweer tegen het socialisme

Het beoefenen van christelijke deugden is de meest doeltreffende manier om het socialisme te bestrijden. Het socialisme kan niet overleven waar mensen Gods orde in het universum bewonderen en Zijn Wet liefhebben en gehoorzamen. Het socialisme heeft geen aantrekkingskracht op christenen die vervulling en ware vrijheid vinden door te handelen in overeenstemming met hun natuur, en niet door zich te laten knechten door hartstochten. Uiteindelijk is het socialisme een moreel probleem.

Dit artikel verscheen eerder op tfp.org.

Laatst bijgewerkt: 11 september 2026 11:03