Oud-GroenLinks-bestuurder Brechtje Paardekooper beaamt: ‘Een goede boer is een dode boer’
Geweld tegen boeren kent op links een lange geschiedenis. Waar communisten aan de macht kwamen – van de Sovjet-Unie tot China – stond de zelfstandige boer steevast boven aan de lijst van doelwitten. Tot op de dag van vandaag wordt de moord op boeren luidkeels bezongen in Zuid-Afrika – door stadions vol. (bron)
“In goeie boer is in deade boer.” Op die zin, gepresenteerd als vermeend “oud Fries spreekwoord,” reageerde oud-GroenLinks-bestuurder Brechtje Paardekooper met woorden die inmiddels honderdduizenden schermen hebben bereikt: ‘Ik denk dit ook’ – een doodswens tegen een hele beroepsgroep, onderschreven door een rijksambtenaar die het tot vicevoorzitter van het GroenLinks-partijbestuur schopte.
Doodswens tegen boeren gaat viraal
Op 6 augustus plaatste een Bluesky-gebruiker de zin “In goeie boer is in deade boer,” gepresenteerd als een vermeend “oud Fries spreekwoord” dat nog steeds relevant zou zijn. De volgende ochtend reageerde Brechtje Paardekooper – oud-vicevoorzitter van het partijbestuur van GroenLinks, dat inmiddels met PvdA is opgegaan in PRO: “In mijn steeds frequenter wordende buien van machteloze woede over de afschuwelijke schade die boeren aanrichten, denk ik dit ook.” Schermafbeeldingen van de uiting verspreidden zich als een lopend vuurtje over X. BBB-politica Caroline van der Plas deelde de post met het onderschrift “Een Rijksambtenaar. Boeren mogen van Brechtje dood” – goed voor inmiddels ruim 179.100 weergaven. Besproken werd ook de vraag of de uitspraak strafbaar is onder artikel 285 van het Wetboek van Strafrecht, dat bedreiging strafbaar stelt. De post viel bovendien midden in een periode waarin de stikstofpolitiek de agrarische sector opnieuw in het nauw drijft.
Paardekooper is het ware slachtoffer, aldus Paardekooper
Een dag later plaatste Paardekooper een obligate draad in vier delen. Haar eigen woorden noemde zij “ongelukkig”: zij zou niet oproepen tot geweld tegen boeren. “In dit geval heb ik iets geschreven wat ik niet meen.” Eén bericht verderop karakteriseert zij diezelfde uitspraak alsnog als “een persoonlijke politieke uiting” – een mening die zij naar eigen zeggen niet heeft, maar waarvoor zij wél de bescherming van het vrije woord opeist. Wat haar werkelijk zorgen baart, blijkt vervolgens, is dat haar functie als rijksambtenaar erbij wordt betrokken – alsof die niet relevant zou zijn – en dat zij “publiekelijk onder druk” wordt gezet – alsof dat onredelijk is. Zo verlegt zij het slachtofferschap binnen enkele zinnen van de boerenstand naar haarzelf. Aan de boeren richt zij geen excuses – de zin over “de afschuwelijke schade die boeren aanrichten” blijft onherroepen staan.
Loopbaan loopt dwars door de instituties
Paardekooper trad in september 2013 toe tot de Utrechtse gemeenteraad namens GroenLinks – met groen, dierenwelzijn, openbare ruimte en economie in haar portefeuille – en was daar tot in 2018 actief. Haar werkelijke politieke gewicht lag elders: volgens haar eigen weblog was zij afdelingsbestuurder, lid van de partijraad, partijbestuurder en vicevoorzitter van het GroenLinks-partijbestuur. Volgens haar profiel bij het linkse Joop richtte zij mede het ambtenarennetwerk van GroenLinks op.
Lees ook: Paul Rosenmöller: de vleesgeworden ‘lange mars door de instituties’
Een bekend patroon
In juni beschreef Netkwesties hoe Volkskrant-columniste Jolande Withuis op Bluesky werd bestookt nadat zij over het seksuele geweld van Hamas op 7 oktober 2023 had geschreven. Withuis schreef dat een “vooraanstaand GroenLinks-lid” haar “al langer ontspoord” noemde en het “schandelijk” vond dat haar “smerige leugenachtige” stuk was geplaatst. Netkwesties herleidde die uitlatingen tot Paardekooper. In de reacties verweet Paardekooper een criticus dat die “de zionistische leugens maar al te graag” gelooft. Op haar Bluesky-profiel afficheert Paardekooper zich met een rits veelzeggende trefwoorden – waaronder “Gaza, antifa, klimaat, duurzame landbouw, natuur, sociaal, queer.” Dat alles speelt zich af op het platform dat links prijst als ‘het fatsoenlijke alternatief voor X.’ Het vervolg op de affaire is voorspelbaar: een vergelijkbare figuur van de obligaat half ingetrokken uiting zagen we bij de uitspraken van PvdA-strateeg Julia Wouters, die stelde dat zij blij was dat Charlie Kirk met moord het zwijgen was opgelegd – spijt betuigde zij vooral over het effect van haar woorden, niet over de inhoud ervan.
Lees ook: PvdA’er Julia Wouters en de schone schijn van links
Geweld tegen boeren kent een lange geschiedenis op links
De boer is geen willekeurig doelwit. Hij bezit grond, geeft die door aan zijn nageslacht, werkt in gezinsverband en is voor zijn bestaan niet afhankelijk van de staat – hij belichaamt alles wat de revolutionaire geest niet verdraagt: traditie, familie en privé-eigendom. Geweld tegen boeren kent op links dan ook een lange geschiedenis. Waar communisten aan de macht kwamen – van de Sovjet-Unie tot China – stond de zelfstandige boer steevast boven aan de lijst van doelwitten, want hij bezat de grond die de communisten opeisten. Sporen van die geschiedenis zien we ook bij de partij van Paardekooper: GroenLinks ontstond begin jaren negentig uit een fusie waarin de Communistische Partij van Nederland (CPN) opging, naast de pacifistisch-socialistische PSP, de PPR en de EVP. De CPN is dus geen historische voetnoot, maar een van haar wortels. Het is dan ook geen wonder dat iemand met de geest van Paardekooper het tot vicevoorzitter van het GroenLinks-partijbestuur schopte.
Lees ook: Over geloof en moed: bijeenkomst in Gouda over christelijk verzet in Nederland
“Kill the boer”
Wie denkt dat zulke woorden uiteindelijk geen gevolgen met zich meebrengen, hoeft slechts naar Zuid-Afrika te kijken. Daar galmt het weerzinwekkende strijdlied van het ANC “Dubul’ ibhunu” – “Dood de Boer” – nog altijd door volle stadions onder aanvoering van de communistische EFF-leider Julius Malema. Een Zuid-Afrikaanse rechter veroordeelde Malema, destijds voorzitter van de ANC-jongerenafdeling, wegens haatzaaien en verbood hem het lied nog te zingen – een vonnis dat verbijsterend genoeg onderuitgehaald werd. Het zingen van het lied zou vallen onder de vrijheid van meningsuiting. Ondertussen worden op afgelegen boerderijen mensen overvallen, gemarteld en op de meest brute wijzen afgeslacht. Er hoeft geen sociologisch onderzoek aan te pas te komen om een verband te vermoeden tussen de duizenden kelen die om de dood van de boer tieren enerzijds en het bloed dat werkelijk door de straten vloeit anderzijds. Met haar recente bijdrage geeft Paardekooper een Nederlandse draai aan deze opruiende praktijk.
De volgende stap laat zich eenvoudig raden
Dergelijke gewelddadige retoriek beperkt zich in Nederland vooralsnog tot sociale media – maar de uitwassen van deze revolutionaire geest zien we rechtstreeks terug in het Haagse beleid, waar het ministerie van Landbouw onteigening van boeren tot nationaal belang verklaarde. Eerst wordt de boer tot schadepost gerekend, dan tot obstakel gemaakt en vervolgens spreekt men hardop uit dat het beter zou zijn als hij gedood zou worden. De volgende stap laat zich – door iedereen die enigszins met de geschiedenis bekend is – eenvoudig raden. Paardekooper heeft haar uitspraak onder druk van de opschudding gepoogd te relativeren – echter, van het communistische gedachtegoed dat haar ertoe bracht, nam noch zij, noch PRO afstand.
Bestel kosteloos: Groen is het nieuwe rood (eBook)
Het rode communisme is niet verdwenen na de Koude Oorlog. Het heeft als een kameleon een groene kleur aangenomen. Met hetzelfde doel: totale staatscontrole en de afschaffing van privé-eigendom. Groen is het nieuwe rood is het eerste Nederlandse boek dat de Groene Lobby volledig ontmaskert en laat zien hoe deze het milieu misbruikt voor een revolutie!
Laatst bijgewerkt: 10 augustus 2026 16:49
