Nikita de Ruiter (PVV) verzet zich als gemeenteraadslid tegen AZC-dwang in Papendrecht: ‘Voor mijn zoontje’

Ze won de verkiezingen, onderhandelde een akkoord met nul opvangplekken en zag op het laatste moment alles klappen. Toch geeft Nikita de Ruiter (PVV) geen centimeter toe. In Papendrecht ontving ze voor haar verzet tegen de Spreidingswet een Oorkonde van Waardering namens de meer dan 350.000 Nederlanders verenigd in Cultuur onder Vuur.

Eerbetoon aan Verzetsgemeenten in Papendrecht

Hugo Bos, campagneleider van Cultuur onder Vuur, reikte in Papendrecht een Oorkonde van Waardering uit aan Nikita de Ruiter, fractievoorzitter van de PVV in de gemeenteraad. De oorkonde hoort bij het Eerbetoon aan de Verzetsgemeenten. Die actie is opgezet als weerwoord op de lijst van gemeenten die asielminister Bart van den Brink inzet als pressiemiddel, omdat ze niet voldoen aan de Spreidingswet. Papendrecht staat zelf niet op die lijst. Desondanks worden De Ruiter en haar fractie geëerd om hun verzet tegen de massa-immigratie. Bij de overhandiging ging Bos met haar in gesprek, over wat zij heeft meegemaakt en wat haar drijft.

Bekijk hier het hele interview:

Tachtig ‘jongeren’ bij het winkelcentrum

De 31-jarige De Ruiter woonde pas een paar jaar in Papendrecht toen bekend werd dat het COA er tachtig alleenstaande minderjarige vreemdelingen van 15 tot 18 jaar zou opvangen, in een voormalig winkel- en kantoorpand aan de Weteringsingel. “Ik heb zelf een zoon – die is inmiddels zes – maar die komt straks ook op een leeftijd dat hij zelf naar de winkels wil,” vertelt ze. “En dat vond ik gewoon absoluut niet verantwoord.” Ze startte een petitie, die tweeduizend keer werd getekend – goed voor zo’n 6 procent van de ruim 32.000 inwoners die Papendrecht telt – en bood hem aan bij de burgemeester, zonder resultaat. Een vereniging van omwonenden stapte nog naar de rechter, maar die liet de opvang in januari doorgaan op voorwaarde dat er eerst een veiligheidsplan lag.

Van nul naar grootste partij

Omdat er met de petitie niets gebeurde, richtte De Ruiter in het najaar van 2025 een PVV-afdeling in Papendrecht op. Bij de gemeenteraadsverkiezingen van 18 maart, waarin de toekomst van de asielopvang op het spel stond, haalde de partij bij haar eerste deelname 6 van de 23 zetels. Daarmee werd ze in één klap de grootste partij. Met VVD en Onafhankelijk Papendrecht (OP) onderhandelde de PVV een coalitieakkoord uit met een bod van nul asielopvangplekken. Ook zou de overeenkomst met het COA niet worden verlengd. Vlak voor de geplande installatie van de wethouders stapte een raadslid uit de OP-fractie op, waardoor de coalitie haar meerderheid verloor. Eind september verkenden zes andere partijen, van VVD en SGP tot D66 en PRO, een college zonder de PVV.

Lees ook: De inzet van de gemeenteraadsverkiezingen: Nederland één groot AZC?

Een toekomst voor haar zoon

De verkiezingswinst leverde De Ruiter niet alleen zetels op. “NSB’ers, fascisten, racisten, nazi – ik kan het zo gek niet bedenken of we hebben het gehoord,” zegt ze. Dat komt volgens haar ook van zittende en oud-raadsleden. Het raakt haar naar eigen zeggen weinig: “Als je zo ver moet gaan in je bewoording, dan kan je het gewoon niet winnen.” Het is het zoveelste voorbeeld van de bekende inhoudsloze reflex: wie de beschaving verdedigt, krijgt nog altijd zonder enige onderbouwing het etiket ‘racist’ opgeplakt. Haar drijfveer is intussen niet veranderd, vertelt De Ruiter, die van huis uit katholiek is. Het gaat om haar zoon, die “een heel leven voor zich” heeft, “waarin ik hoop dat hij in een mooie westerse cultuur kan leven, waarin hij zich vrij voelt.”

Lees ook: Wie het christendom verdedigt, is een racist, aldus humanist Robbert Bodegraven in De Volkskrant

Een netwerk van verzet: van Groningen tot Zuid-Limburg

Landelijk wil De Ruiter de grenzen dicht. “Als jouw huis onder water staat omdat de kraan openstaat, ga je geen emmers kopen om het water weg te halen,” zegt ze. “Dan doe je de kraan dicht.” Daarmee raakt ze de kern van de kritiek op een Spreidingswet die dweilt terwijl de kraan openstaat. In een groepsapp wisselt ze met raadsleden, wethouders en burgemeesters “van Groningen tot Zuid-Limburg” uit hoe ze de wet kunnen tegenhouden. Een nulbod mag dan voor symboolpolitiek worden weggezet, “zo kan je wel dingen gaan rekken.” Tegenstanders houden haar voor wat een raadslid van Onafhankelijk Papendrecht eerder tegenover Hart van Nederland zei: “Den Haag maakt de regels, wij voeren die uit.” Bos stelt daartegenover dat een raadslid ook verantwoordelijk is voor de veiligheid van zijn eigen inwoners. De wettelijke taak van lokale volksvertegenwoordigers en bestuurders begint en eindigt niet bij asielopvang – een overtuiging die ook de mensen achter het asielverzet elders in het land drijft.

‘Blijf je verzetten’

Haar boodschap aan raadsleden elders is eenvoudig: “Blijf je verzetten. En zet te allen tijde je inwoner op één.” Daarin weerklinkt de christelijke orde van de naastenzorg: een moeder die haar kind beschermt, een dorp dat zijn eigen straten bewaakt, een raad die de belangen van haar eigen gemeenschap dient. De Spreidingswet, daarentegen, keert die orde in revolutionaire geest om. Ze behandelt gemeenten als inwisselbare eenheden waarover Den Haag per quotum asielzoekers uitstort, gedreven door een gelijkheidsdogma dat de asielchaos enkel verder doet ontsporen. Dat het verzet daartegen begint bij een moeder en een petitie, is geen toeval: het is het antwoord van een natie die in beweging komt en zich niet laat ontmantelen.

Laatst bijgewerkt: 13 oktober 2026 07:20