Een poging om de crisis rond Groenland te verklaren

De dreigementen van de regering-Trump om Groenland over te nemen zijn onzinnig. Of het nu door druk of invasie is, de overname van het dunbevolkte eiland zou een brute daad van agressie zijn die moreel gezien onmogelijk te rechtvaardigen is.

Strategisch gebied

Toegegeven, het Noordpoolgebied is een gebied dat steeds belangrijker wordt vanuit strategisch oogpunt. Het gaat hier echter niet om een noodsituatie op het gebied van nationale veiligheid. Er is geen reden om het eiland binnen te vallen of een verkoop af te dwingen. Wat het streven om Groenland in bezit te krijgen nog mysterieuzer maakt, is dat de regering van het eiland momenteel meer dan bereid is om op alle mogelijke manieren mee te werken aan het bevorderen van de nationale veiligheidsbelangen van Amerika. 

Er kan al samengewerkt worden

Door deze vrije, op goodwill gebaseerde samenwerking zou Amerika zonder conflicten gebruik kunnen maken van talrijke militaire bases. Het eiland, dat ongeveer even groot is als het Midwesten, heeft al uitstekende bestuursorganen en een goede, zij het beperkte, infrastructuur. De bevolking staat zeer open voor buitenlandse bedrijven die mijnbouwmogelijkheden kunnen faciliteren.

Win-winsituatie

Het juridische kader voor het uitbreiden van de banden bestaat al in eerdere verdragen. Indien nodig zou het NAVO-lidmaatschap van de Deense kolonie de middelen van het bondgenootschap kunnen inzetten om het gebied te beveiligen. Samenwerken met de goodwill van Groenland en Denemarken is een win-winsituatie. Alles pleit voor samenwerking, niet voor confrontatie. Voor een regering die graag met iedereen deals sluit, is er hier zeker een deal te sluiten die voor beide partijen voordelig zou zijn.

De Donroe-doctrine

De regering staat echter op niets minder dan eigendom. De kwestie is nog lang niet opgelost. Zelfs nadat hij de wereld heeft verzekerd dat hij geen geweld zal gebruiken, streeft de president nog steeds naar totale controle, terwijl hij misschien wel soevereiniteit over bases zou accepteren. Een verklaring voor de crisis is dat de overname van Groenland past in de nieuw gemunte “Donroe”-doctrine*, waarbij Amerika zijn dominantie en invloed over Noord- en Zuid-Amerika zou doen gelden als onderdeel van zijn nationale veiligheidszone.

Onlogische aanpak

Een dergelijk perspectief is moreel onverdedigbaar, maar lijkt waarschijnlijker dan alleen maar een gril van de president om het enorme eiland in bezit te nemen. Deze visie is echter gebrekkig en onlogisch. De verwerving van Groenland zou in tegenspraak zijn met het Venezolaanse model dat nu van kracht is en dat binnenkort ook in Cuba, Nicaragua en andere Amerikaanse landen zou kunnen worden toegepast. Het Donroe-model roept niet op tot verwerving en het op zich nemen van verantwoordelijkheid, maar tot het benutten van macht.

Venezuela

De Donroe-doctrine doet er inderdaad alles aan om zware verantwoordelijkheden te vermijden. Daarom heeft Amerika het vijandige, communistische Venezuela niet bezet en is het helaas bereid om samen te werken met het corrupte en criminele regime, gesteund door de dreiging van chirurgische aanvallen als de zaken uit de hand lopen. Op deze manier, zo luidt de logica, heeft Amerika de kosten van een bezetting en de instabiliteit van een regimewisseling bespaard. De regering zet geen troepen in en laat de oude regimes het Amerikaanse beleid uitvoeren en haar belangen behartigen.

Een bevriend land bezetten

Een overname van Groenland zou in strijd zijn met de Donroe-doctrine. Amerika zou Groenland, een bevriend land, bezitten en bezetten. Het zou alle kosten, financiële behoeften, risico's en beleidsmaatregelen in verband met het eigendom op zich nemen, inclusief troepen op de grond. 

Het verschil tussen Venezuela en Groenland

Door Maduro uit te schakelen en Delcy Rodriguez en de andere chavisten aan de macht te laten, geeft de regering aan dat zij bereid is een internationaal erkende communistische regering te vertrouwen om haar wil in Venezuela uit te voeren. Vreemd genoeg is zij echter niet bereid om te onderhandelen met een bewezen bondgenoot als Denemarken, dat al decennialang met Amerika samenwerkt.

Wil Trump echt tegenwicht bieden?

Een laatste tegenstrijdigheid is dat als reden voor het willen hebben van Groenland wordt gegeven dat dit een tegenwicht moet bieden aan de acties van Rusland en China. In de recente National Strategy Statement worden deze landen echter niet als vijanden genoemd. Amerika verkoopt strategische computerchips aan China en streeft naar een gunstige deal met Rusland ten koste van Oekraïne. Deze tegenstrijdigheden zijn flagrant en onbegrijpelijk. Het beleid van de regering komt erop neer dat vijanden als vrienden worden behandeld en vrienden als vijanden.

Lees ook: Nieuwe WEF-topman rolt de rode loper uit voor communistisch China

Een multipolaire wereld

Er is nog een andere, nog angstaanjagender interpretatie van de Groenland-kwestie, die onze aandacht verdient. Deze interpretatie houdt een nieuw begrip van de wereldorde in. Dit is wellicht de meest plausibele verklaring voor de Groenland-kwestie. Het verklaarde doel van veel populistische en nationalistische bewegingen wereldwijd is het vormen van een “multipolaire” wereld waarin belangrijke landen invloedrijke polen worden voor de landen om hen heen. 

Aleksandr Doegin

Minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio verwees inderdaad naar deze ontwikkeling als leidraad voor het buitenlands beleid van de regering. Het kader is zeer goed uiteengezet door de Russische politieke ideoloog Aleksandr Doegin, die zich een geopolitieke herconfiguratie van de moderne naoorlogse wereld voorstelt.

Wereldmachten maken aanspraak om omringende landen

Het zal niet langer een mondiale liberale wereld zijn die gebaseerd is op de rechtsstaat en commerciële eenheid, maar een multipolaire wereld waarin belangrijke beschavingsmachten soortgelijke landen om zich heen verzamelen en hun eigen waarden promoten. Volgens deze logica kan Rusland aanspraak maken op Oekraïne (de Baltische staten, delen van Georgië, Moldavië, Finland, enz.); China op Taiwan; en Amerika op Groenland.

Het ontmantelen van het Westen

Het grootste obstakel voor deze multipolaire wereldvisie is het Westen, zowel in het verleden als het heden. Dit liberale, naoorlogse globalistische model (met al zijn gebreken) is overal verankerd. Het vormt een formidabele barrière, aangezien het hyperrationele systeem onlosmakelijk verbonden is met wetten, verdragen, instellingen en economische toeleveringsketens. Het systeem wordt verder ondersteund door de Westerse canon van filosofisch, moreel en religieus denken. De enige manier om de oude wereldorde te ontmantelen is door de banden en relaties die haar bijeenhouden te verstoren.

Einde van de NAVO

De crisis rond Groenland kan worden begrepen in het licht van deze wens om de wereld opnieuw in te richten. Door aan te dringen op de verwerving van Groenland, breekt de president alle protocollen, schort hij verdragsafspraken op en reorganiseert hij de wereld. Als hij doorgaat met dit soort acties, zal dat waarschijnlijk leiden tot het einde van de NAVO en de sluiting van Amerikaanse bases in Europa. Het zou zelfs kunnen leiden tot het omverwerpen van de dollar als wereldwijde reservevaluta.

Breuk van Amerika met het Westen

Rusland verbrak zijn banden met de liberale orde toen het hard brak met het Westen door op onrechtvaardige wijze Oekraïne binnen te vallen, dat het claimt als onderdeel van zijn invloedssfeer. Beleid zoals de Groenlandcrisis zou een soortgelijke breuk van Amerika met het Westen veroorzaken.

Een postchristelijke wereldorde

Er valt veel te bekritiseren in de liberale, geglobaliseerde orde. De legitieme elementen die de orde handhaven, moeten echter worden verdedigd. Het vernietigen van de goede dingen die nog over zijn van de christelijke beschaving in het Westen, versterkt alleen maar communistisch China, radicaal islamisme en Rusland. Het zal leiden tot een nieuwe wereldorde, de droom van postmarxistische ideologen als Doegin. Het zal een einde maken aan universele principes, de rechtsstaat, gevestigde normen, christelijke moraal en nog veel meer. Het is een recept voor chaos en ondergang.

Dit artikel verscheen eerder op tfp.org.

* Noot van de vertaler: dit is een variatie op de in 1823 ingevoerde Monroe-doctrine, die Europese interventies in Noord- en Zuid-Amerika verbiedt.

Laatst bijgewerkt: 2 februari 2026 12:16