Laten we ons geen illusies maken: deze beweging maakt deel uit van een ideologische veroveringsoorlog. Afbeelding gegenereerd en/of bewerkt met AI.
Halal KFC: een heilige oorlog op economisch, maar ook op cultureel vlak
Je loopt binnen voor kip en friet en krijgt er ongemerkt een islamitisch ritueel kader bij. Niet als optie, maar als uitgangspunt – omdat het de nieuwe standaard is. Dat schrijft Atilio Faoro voor het Franse Avenir de la Culture over fastfoodketen Kentucky Fried Chicken (KFC).
Geen onschuldige commerciële aanpassing
Wat we vandaag meemaken, is geen simpele commerciële aanpassing of een onschuldige diversificatiestrategie. Vanaf 21 januari 2026 zullen 24 KFC-restaurants in Frankrijk – op de 404 die de keten in het land telt – uitsluitend halal-gecertificeerde kip aanbieden.
Van neutrale consumptieruimte naar religieuze norm
KFC, het symbool bij uitstek van de universele westerse fastfoodketen, is altijd een neutrale consumptieruimte geweest. Je ging er zonder nadenken heen, met collega's of familie, zonder dat dit invloed had op je overtuigingen, tradities of gevoel van verbondenheid met een gemeenschappelijke cultuur. Vandaag de dag dringt een religieuze norm die verband houdt met de islam – in dit geval uitdrukkelijk die van “halal” – door in deze cultureel neutrale ruimte. Dit is geen marketingdetail: het is een teken van een ingrijpende verandering in het sociale en culturele kader van ons land.
“De markt” als dekmantel
Er wordt uitgelegd dat deze ontwikkeling bedoeld is om “de markt te volgen” en “aan een groeiende vraag te voldoen.” Er wordt een beroep gedaan op respect voor diversiteit. Maar het resultaat is duidelijk: een religieus voedingspatroon wordt een dominante referentie in een populaire openbare ruimte, gedeeld door bevolkingsgroepen die zich niet in dit ritueel herkennen.
Een signaal van beschavingsomslag
De beslissing van KFC om een deel van zijn restaurants om te schakelen naar een uitsluitend halal aanbod is dus niet anekdotisch of marginaal. Het is een zwaarwegend, verontrustend signaal dat wijst op een beschavingsomslag die zich voor onze ogen voltrekt, onder algemene onverschilligheid en soms zelfs onder applaus van degenen die hardnekkig weigeren verder te kijken dan het gemakkelijke argument van de “markt.”
Van keuze naar norm, zonder toestemming
Want laten we eerlijk zijn. KFC is geen gemeenschapsrestaurant of een buurtwinkel die zich richt op een specifieke klantenkring. Het is een massaketen, een van de machtigste van het land, met vestigingen overal en bezocht door miljoenen Fransen van alle afkomsten, overtuigingen en leeftijden. Wanneer zo'n merk besluit dat in tientallen restaurants de voedingsnormen voortaan worden bepaald door een islamitisch religieus ritueel, is dat niet langer een van de vele opties: het is een norm die wordt ingevoerd, zonder discussie, zonder uitdrukkelijke toestemming, zonder duidelijke informatie aan de consument.
De leugen van commerciële neutraliteit
Men zal u vertellen dat deze beslissing “uitsluitend door commerciële overwegingen” is ingegeven. Precies daar schuilt de leugen. Commercie is nooit neutraal wanneer deze het dagelijks leven vormgeeft. Wat u eet, waar u eet en in welke symbolische context u dat doet, draagt bij aan de opbouw van een gemeenschappelijke wereld. Halal introduceren in massaconsumptieplaatsen is niet alleen een antwoord op een vraag: het is een religieuze norm geleidelijk aan gewoontes maken, normaliseren en opleggen in de gewone openbare ruimte.
Deel van een bredere kettingreactie
De beslissing van KFC is geen op zichzelf staande actie. Dezelfde dynamiek is aan het werk in andere fastfoodketens – Quick, Five Guys, Popeyes – waar het halalaanbod zich verspreidt onder het mom van “voldoen aan de vraag.”
Structurele verandering en normalisatie
Het gaat dus niet alleen om een keuze van de consument of een individuele voorkeur. Het is een structurele sociale verandering, want wat in massaconsumptieplaatsen wordt geserveerd, draagt rechtstreeks bij aan het vormgeven van collectieve normen. Wanneer eetgewoonten een blijvende invloed hebben op de dagelijkse gewoonten, zijn ze niet langer neutraal: ze worden een vector van impliciete religieuze normalisatie.
Florence Bergeaud-Blackler: ‘Bekering via de markt’
Om de ernst van dit fenomeen te begrijpen, moeten we luisteren naar degenen die deze markt al decennialang bestuderen. Antropologe Florence Bergeaud-Blackler waarschuwt met een verontrustende helderheid: “De uitbreiding van halal staat gelijk aan de uitbreiding van de islamitische religieuze norm: het is een vorm van bekering via de markt.”
Een religieuze norm die zich opdringt
Dit is geen symbolische uitspraak: zij legt uit dat wat we “halal” noemen niet alleen een manier van slachten of voedselcertificering is. Het is een religieuze norm die zich opdringt in de consumptiegoederensector en zo een nieuwe culturele standaard creëert.
Alliantie tussen globalisten en islamisme
Ze constateert dat deze markt niet is ontstaan uit een onveranderlijke traditie, maar recentelijk, vanaf de jaren 1980, is opgebouwd: een alliantie tussen het geglobaliseerde marktkapitalisme en stromingen van het fundamentalistische islamisme. In deze logica “betekent winnen op de markt het voeren van een economische, maar ook culturele heilige oorlog”, zegt ze, omdat dit bijdraagt aan het ordenen van de samenleving rond specifieke religieuze normen.
‘Halal is religieuze norm die uitsluit’
In haar woorden, die door de pers zijn overgenomen, “is halal een religieuze norm die uitsluit” – een norm die, wanneer ze binnendringt in alledaagse consumptieplaatsen zoals fastfoodrestaurants, de perceptie verandert van wat normaal en aanvaardbaar is in een samenleving.
Strategie zonder debat
Het gaat dus niet om een ‘gewone commerciële aanbieding.’ Het is een culturele strategie die door de kracht van de markt wordt opgelegd, zonder democratisch debat, zonder collectieve beraadslaging, simpelweg omdat de economische actoren er voordeel in zien. En ondertussen wordt de symbolische ruimte van de Franse natie stilletjes getransformeerd.
Van facultatief naar vanzelfsprekend
Beetje bij beetje worden islamitische religieuze normen vanzelfsprekend, niet omdat ze zijn besproken of aanvaard, maar omdat ze als eenvoudige ‘consumptieopties’ in onze openbare ruimtes zijn geïntegreerd. Dit verandert de maatschappelijke dynamiek: wat facultatief was, wordt vertrouwd, wat privé was, wordt openbaar.
Een ideologische veroveringsoorlog
En laten we ons geen illusies maken: deze beweging maakt deel uit van een ideologische veroveringsoorlog. Een stille, ongewapende, maar doeltreffende oorlog, omdat hij plaatsvindt binnen onze gewoontes en ons dagelijks gedrag. Waar u vroeger heen ging voor een gewone maaltijd, wordt u nu geconfronteerd met een religieuze norm die het aanbod en, geleidelijk aan, ook de mentaliteit bepaalt.
Verantwoordelijkheid van de autoriteiten
Deze verschuiving zou nooit mogelijk zijn geweest zonder jaren van onverantwoordelijkheid, lafheid en passieve medeplichtigheid van de kant van de Franse autoriteiten. Uit angst voor conflicten en uit obsessie voor een “samenleven” zonder enige eisen, hebben zij de markt laten beslissen over kwesties die in werkelijkheid onder de civilisatie, de cultuur en het gezond verstand vallen.
Weigeren en begrenzen
Het is tijd om te zeggen: stop. Het is tijd om te weigeren dat Frankrijk onder het mom van marketing beetje bij beetje wordt veranderd. Het is tijd om eraan te herinneren dat niet alles onderhandelbaar is, dat niet alles onderworpen kan worden aan de wet van de winst, vooral als het gaat om religieuze normen die onze manier van samenleven ingrijpend veranderen.
Strijd voor beschaving
Deze strijd is niet tegen personen gericht. Hij is voor een beschaving. Voor het recht van de Fransen om hun dagelijks leven niet zonder hun toestemming te zien veranderen. Als we vandaag zwijgen, als we deze stap zonder reactie accepteren, dan hebben we veel meer verloren dan een menu: we hebben het christelijke erfgoed dat ons samenleven structureert, laten verdwijnen.
Dit artikel verscheen eerder op avenirdelaculture.info
Laatst bijgewerkt: 19 januari 2026 14:45
