Donald Trump en Vladimir Poetin. Bron afbeelding: Witte Huis.
Een smerige deal dreigt die het einde van Oekraïne kan betekenen
Net nu Oekraïne wordt getroffen door een recordaantal drone-aanvallen op woningen en energie-infrastructuur, wordt de regering geconfronteerd met een aanval die veel dodelijker is dan welke aanval met fysieke wapens dan ook.
Bepalen dealmakers de onderhandelingen?
De dreiging komt in de vorm van een Amerikaans vredesvoorstel om de oorlog te beëindigen. Het alarmerende aan het voorstel is dat het geen rekening houdt met het recht of onrecht van de bloedige invasie. Het stelt voor om de oorlog over te dragen aan de dealmakers die over het lot van Oekraïne zullen beslissen. Wat Rusland niet op het slagveld kon bereiken, zou het wel eens kunnen vinden in de achterkamertjes, waar smerige en oneervolle deals worden gesmeed. Onderhandelaars houden geen rekening met de betrokkenen of de rechtvaardigheid van hun eisen. Ze kijken naar de materiële voordelen die ze kunnen behalen. Het lot van oorlogsslachtoffers betekent niets voor de onderhandelaars. Alles is een spel waarin iedereen iets krijgt op basis van de kaarten die hij in handen heeft.
De heerschappij van het geld
In het geval van Oekraïne is het idee om geld te verdienen, niet om oorlog te voeren. Onderhandelaars gedijen waar geld de dienst uitmaakt. In deze duistere wereld verandert geld van een gewoon ruilmiddel in de belangrijkste maatstaf voor alle relaties en waarden. Alles wordt gereduceerd tot commerciële handel of een bedrag in dollars. Het is een situatie waarin het menselijke element, dat zo essentieel is voor het goed functioneren van de samenleving en de economie, bijna onzichtbaar wordt. De deal is kil en onpersoonlijk. Alles is bespreekbaar.
'Might makes right'
Wanneer geld regeert, ontstaat er een verhaal waarin macht recht geeft en degenen met de meeste middelen als winnaars worden beschouwd. Rechtvaardigheid en onrechtvaardigheid worden genegeerd. Oekraïne komt dus in dit achterkamersscenario terecht met een aanzienlijk nadeel in termen van manschappen en middelen. Maar ondanks hun inferieure strijdkrachten hebben de dappere Oekraïners de Russen (en hun Noord-Koreaanse, Cubaanse en Afrikaanse huurlingen) vier jaar lang op afstand gehouden.
Lees ook: Oekraïne vecht als sterkste leger van Europa
Geld overschaduwt alles
Dergelijke moed op het slagveld maakt geen indruk op de onderhandelaars, die het als een gegeven beschouwen dat het zinloos is om zich tegen Rusland te verzetten, aangezien dat land het materiële voordeel heeft. Het beste is om een deal te sluiten en op het beste te hopen. Dat maakt het allemaal zo cynisch. Bij het sluiten van de deal is er geen schuldige partij. Het is niet nodig om te kijken wie de regels heeft overtreden of wie schadevergoeding moet betalen. Geld overschaduwt alles.
Oliebedrijven bereiden zich voor
De onderhandelaars haasten zich dus achter de schermen om de beste positie te verwerven. The Wall Street Journal meldt dat Exxon Mobil bijvoorbeeld al voelsprieten uitsteekt om samen te werken met Rosneft, het grootste staatsenergiebedrijf van Rusland, voor de ontwikkeling van het omvangrijke Sakhalin-1-gasproject. Een Amerikaanse zakenman zou overwegen om na de oorlog de beschadigde Nord Stream 2-pijpleiding te kopen. Er wordt zelfs gemeld dat Amerikaanse en Russische bedrijven in gesprek zijn over samenwerking bij de wederopbouw van de gebieden in Oekraïne die Rusland heeft verwoest. De nieuwe overeenkomsten zullen Amerikaanse bedrijven voorrang geven boven hun Europese tegenhangers in al deze smerige deals, nu Rusland zich na zijn onrechtvaardige agressieoorlog weer met het Westen verenigt.
Een eenzijdige deal
Het voorstel komt op een moment dat Oekraïne standvastig standhoudt aan het oostfront. Rusland verliest enorme aantallen troepen door het gebruik van onhoudbare vleesmolen-tactieken. Het is zeer waarschijnlijk dat de deal gewoon een reddingsboei is voor Poetin in zijn uur van wanhoop. Oekraïne staat nu echter onder druk om toe te geven, aangezien Amerika en Europa hun moed hebben verloren en de soevereiniteit van deze voormalige Sovjetrepubliek, die op 1 december 1991 met een overweldigende meerderheid van 92% in een referendum stemde om haar communistische slavernij op te geven, niet zullen verdedigen.
Oekraïne houdt op te bestaan
The New York Times-columnist Thomas Friedman beweert dat de nieuwe Amerikaanse deal schaamteloos eenzijdig is. De eisen van de Russen zijn sinds de invasie nauwelijks veranderd. Ze blijven volhouden dat Oekraïne geen recht heeft om als onafhankelijke natie te bestaan en zich daarom moet onderwerpen aan voorwaarden die het land in het beste geval tot een Russische vazalstaat maken.
Smerige deal
Hoewel Friedman het onrechtvaardige van deze claim erkent, is hij ook van mening dat er een akkoord moet worden bereikt. Hij beweert niet eens dat het een eerlijk akkoord moet zijn. Hij geeft eerder toe dat het een smerige deal zal zijn, maar dat dit het beste is wat we kunnen verwachten, gezien het tragische gebrek aan bereidheid van het Westen om zich tegen Rusland te verzetten. Hij zegt echter dat alles beter is dan de huidige voorstellen, die hij een smerige deal noemt waarin alles wordt weggegeven.
Oekraïne moet blijven vechten
Als de keuze is tussen een vuile deal en een smerige deal, is er iets ernstig mis. Het duidt op een gebrek aan eer en het loslaten van principes. De heerschappij van het geld heeft gezegevierd. Dit leidt tot de conclusie dat dit voorstel bovenal een uitgemaakte zaak is. Het is iets dat van tevoren achter de schermen is besloten, waartegen de mensen geen verweer hebben. Oekraïne zou het moeten afwijzen en moeten blijven vechten, ook al is het door iedereen in de steek gelaten, en zijn vertrouwen moeten stellen in God en Zijn Heilige Moeder. Geen enkel land is verplicht om aan zijn eigen zelfmoord te werken.
Dit artikel verscheen eerder op tfp.org.
Laatst bijgewerkt: 10 januari 2026 07:31