Amerikaan John Horvat: 'Midterms draaiden om onbehagen'

De midterms (tussentijdse verkiezingen) zijn eindelijk voorbij. Na zo lang in de politieke woestijn te hebben verkeerd, viert links feest. Conservatieven onderzoeken bij zichzelf wat er misging.

Een verwachte Democratische overwinning

Deze gelegenheid nodigt uit tot bezinning. Het eerste wat over de tussentijdse verkiezingen moet worden gezegd, is dat niemand verbaasd was over de overwinning van de Democratische Partij, al schrokken velen van het aantal overwinningen. Iedereen wist dat de Republikeinen in moeilijkheden verkeerden. De vraag was niet óf de Democraten zouden winnen, maar met welk verschil, en of zij ook de Senaat zouden veroveren.

Doorbraken voor links

Natuurlijk veroorzaakt het verkiezingssucces van de verkozen senator Abdul El-Sayed een schok, omdat het socialisme met de islam verenigt. De verkiezing van kandidaten van de Democratic Socialists of America brengt hun mislukte beleid het Congres binnen. Linkse doorbraken in rode staten als Texas en Kansas kunnen niet worden genegeerd. De uitslagen betekenden aanzienlijke terreinwinst.

Geschokte fundamenten houden stand

Er is veel veranderd. Toch is het ook verrassend hoe weinig er is veranderd. De verkiezingskaart per county laat het Amerikaanse binnenland nog altijd zien als een dieprode zee, zij het met grotere blauwe eilanden. Veel kandidaten in rode staten wonnen met ruime marges. De fundamenten van de politieke orde werden geschokt, maar niet ontworteld. Men kan discussiëren over de kwaliteit van sommige Republikeinse kandidaten en het charisma van sommige Democraten. Al deze factoren droegen bij aan de overwinning, maar verklaren haar niet.

De heerschappij van het onbehagen

Wat de tussentijdse verkiezingen beheerste, was onbehagen. Onbehagen bij de benzinepomp, in de supermarkt of eenvoudigweg doordat men niet wist welke kant het land opging. Het was een wanhopig onbehagen dat koste wat kost verlichting zocht. Kiezers wilden degenen straffen die dit volgens hen veroorzaakten, en degenen belonen die beweerden het als bij toverslag te kunnen laten verdwijnen. Bevolkingsgroepen zoals jongeren en Amerikanen van Latijns-Amerikaanse afkomst, die zich in 2024 bij het rode kamp hadden aangesloten, keerden door dit onbehagen terug naar blauw. Allen wilden zij van dat onbehagen af.

Een afstraffing van de regering-Trump

Zoals veel commentatoren ter linker- en ter rechterzijde hebben bevestigd, waren de verkiezingen geen mandaat voor de linkse agenda of een steunbetuiging aan de Democratic Socialists of America. Het was een afstraffing van de vele verwoestende, zelfdestructieve beleidsmaatregelen van de regering-Trump, een slecht uitgelegde oorlog in het Midden-Oosten, de vrijwel algemene ontsteltenis over een misleid buitenlandbeleid dat de Amerikaanse belangen schaadt, pijnlijke inflatie en de algemene onzekerheid over de koers van het land.

Radicaal-links dreigt opnieuw toe te slaan

Het land zou nu te maken kunnen krijgen met een verwoestende agenda van radicaal en ongedisciplineerd links, dat vroegere krenkingen wil wreken en het Democratische establishment omver wil werpen. Het waanzinnige socialistische beleid dat in de geschiedenis zoveel verwoesting heeft aangericht, zou kunnen terugkeren. Bij zijn analyse van de Amerikaanse politieke situatie, vooral na de tweede regering-Reagan, merkte de bekende katholieke denker prof. Plinio Corrêa de Oliveira op dat Amerikanen niet traditioneel, maar conservatief zijn. Zij willen graag een Amerikaanse levenswijze behouden waarin zij zich prettig voelen.

De schommelende boot

Zo vergeleek hij Amerikaanse verkiezingen met mensen die comfortabel in een kleine boot reizen. Wanneer de boot te ver naar links overhelt, verplaatsen zij hun gewicht naar rechts om hem te stabiliseren en hun comfort te behouden. Zij doen het omgekeerde en leunen naar links wanneer zij merken dat de boot te ver naar rechts overhelt. Het resultaat is een afwisseling van verkiezingen die koste wat kost gewonnen moeten worden en telkens de dringendste van hun tijd zijn. Amerika lijkt gedoemd tot dit gepolariseerde bestaan te midden van moreel verval dat de boot als geheel bedreigt.

Een stap naar de deugd

Een politieke gemeenschap kan niet op onbehagen worden gegrondvest. Wanneer een samenleving door onbehagen wordt gedreven, zal zij nooit tevreden zijn. Het zal leiden tot regeringen die aanspraken op voorzieningen, uitkeringen en vermeende rechten, zoals abortus, cultiveren. Het zal ongebreidelde hartstochten en ondeugden bevorderen. Het politieke toneel zal worden beheerst door de partij die haar kiezers het meeste kan bieden, niet door degenen die beginselen en deugd verdedigen. Het zal een goddeloze samenleving zijn die Gods Wet verlaat en daardoor gedoemd is uiteindelijk ten onder te gaan.

Beginselen, opoffering en heldhaftigheid

Een werkelijk rechtvaardige samenleving moet op beginselen zijn gegrondvest. Zij moet ernaar streven de boot vooruit te brengen, met als doel een deugdzaam gemeenschappelijk leven en uiteindelijk heiliging. Zo’n standpunt is niet comfortabel. Het vereist opoffering en heldhaftigheid: eigenschappen die veel aantrekkelijker zijn wanneer zij op de juiste wijze aan het publiek worden voorgehouden. Dit zijn de zaken die de Amerikaanse politiek richting zouden moeten geven, niet het onbehagen van een schommelende boot.

Dit artikel verscheen eerder op tfp.org.

Laatst bijgewerkt: 6 november 2026 09:46