Jeugdzorg: Werken in een Marokkaanse garnalenfabriek

Uit onderzoek van Nieuwsuur blijkt dat jeugdzorg minderjarigen in Marokko onderbrengt, waar zij zonder jeugdzorgtoezicht arbeid verrichten. Het is onaanvaardbaar dat Nederland kwetsbare minderjarigen over de grens zet en vervolgens “toezicht op afstand” als geruststelling verkoopt. 

Geen inspectie maar een eufemisme

Toezicht op afstand is geen toezicht. Het is een eufemisme voor: wij weten niet wat er dagelijks gebeurt, maar de factuur loopt wel door. Dat is geen stemmingmakerij. De Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd (IGJ) waarschuwt al jaren dat zij buitenlandse locaties niet kán inspecteren. Hoogleraar jeugdrecht Mariëlle Bruning noemde de praktijk in Nieuwsuur ronduit stinken naar misstanden en misbruik van het stelsel. Rechters hebben eerder buitenlandplaatsingen afgewezen omdat doorplaatsing, school, veiligheid en rechtsbescherming niet waren geborgd. Toch blijft het gebeuren, omdat er in Nederland te weinig plekken zijn en omdat sommige aanbieders een gat in de markt ruiken.

Buitenlandplaatsing jeugdzorg is onverantwoord en zonder rechtsbescherming

Binnen de EU is dat al riskant. Buiten de EU is het onverantwoord. Europese regels over ouderlijk gezag en overbrenging van kinderen reiken daar niet of nauwelijks. De Nederlandse jeugdwet, de GI (gecertificeerde instelling) en de gemeente blijven verantwoordelijk, maar hun macht stopt bij de grens. Wat resteert is papier: een indicatie, een contract, af en toe een belletje of een bezoek. Voor een kind in crisis is dat geen vangnet, maar een zwart gat.

Vrijwilligerswerk in een garnalenfabriek is geen behandeling

Het schrijnendste voorbeeld uit de Nieuwsuur-lijn is Marokko. Jongeren uit de jeugdzorg in Tanger, “vrijwilligerswerk” in een garnalenfabriek. Dat is geen behandeling. Dat is productiewerk onder een zorglabel. Of het juridisch uitbuiting heet, moet per dossier. Pedagogisch en moreel is het onaanvaardbaar. Daar hoort de aanbieder bij. Multi Plus Zorg B.V. (KvK 32166026) is een Amsterdamse zorgonderneming, statutair gevestigd aan de Hoogoorddreef, actief in onder meer begeleiding en dagbesteding. Op de eigen site prijkt het gebruikelijke zorgvocabulaire. Openbare inspectierapporten over misstanden bij déze bv liggen niet voor het oprapen. Dat zegt weinig: het schandaal zit hem juist in plaatsingen buiten het bereik van de IGJ.

Multi Plus Zorg en de Marokkaanse connectie

Het handelsregister laat wel een duidelijke wissel zien. Tot 31 mei 2020 was Mohamed Zannouti bestuurder. Tot 18 juni 2020 stond MZ Beheer B.V. als holding-bestuurder ingeschreven. Daarna kwamen Nourddine Bensellam en MPZ Beheer B.V. in die rollen. Over beide mannen is online verder nauwelijks biografie te vinden. Geen interviews, geen uitgebreid cv, geen open UBO-lijst. Dat is bij kleine zorg-bv’s niet uniek. Toch is het uitermate verdacht als dezelfde keten jongeren naar Tanger stuurt. De namen Bensellam en Zannouti zijn Maghrebijns. Samen met een traject in Tanger voedt dat het vermoeden van een netwerk met wortels in Marokko. Dat vermoeden is niet vergezocht, maar het is eerlijkheidshalve ook nog geen bewijs.

Jeugdhulp als verdienmodel: publiek geld, lage kosten, ruime marge

Wat wel vaststaat is het verdienmodel aan Nederlandse kant. Gemeenten en GI’s betalen jeugdhulp. De aanbieder factureert verblijf en “dagbesteding”. Hoe lager de lokale kosten — huisvesting in Marokko, onbetaald fabriekswerk in plaats van behandeluren — hoe ruimer de marge kán zijn. Precies daarom ruikt dit naar misbruik van het stelsel: publiek geld voor zorg, uitvoering op een plek zonder Nederlandse arbeidsinspectie, leerplichttoezicht of kinderrechter om de hoek.

Geen nabuurschap maar afpersing: Marokko, Brussel en Nederland

Marokko maakt misbruik van haar relatie met Europa. Het land levert grensrust alleen zolang Brussel betaalt en meebuigt. Als Europa uit de pas loopt, gaat de kraan open — Ceuta, minderjarigen over de grens, daarna weer een cheque. En laten we ook niet het incident vergeten van de Marokkaanse NCTV medewerker. Abderrahim el M., een analist en jihadisme-/salafisme-expert bij de NCTV (en tevens tolk bij politie-onderzoeken), werd in oktober 2023 op Schiphol aangehouden toen hij naar Marokko wilde vliegen. In zijn bagage zaten gegevensdragers met staatsgeheime documenten. Thuis werden nog honderden extra geclassificeerde stukken gevonden. En wat te denken van de 1,5 miljard euro die pensioenfonds ABP heeft geïnvesteerd in zogenaamde “verduurzaming van het openbaar vervoer” in Marokko terwijl het land rijk genoeg is om dergelijke investeringen zelf te doen?  Europa sluist geld en investeringen naar Marokkaanse projecten en pretendeert dat het een partnerschap is. Maar wat we hier werkelijk zien is geen nabuurschap, het is afpersing met een samenwerkingsverdrag eromheen en de hele constructie omtrent Multi Plus Zorg mogen we nu aan dit lijstje toevoegen.

Laatst bijgewerkt: 21 september 2026 15:14