De foto is gemaakt met behulp van AI.
Cultuurstrijd: Ramadan koloniseert Utrechtse Kanaalstraat
Het samenvallen van de veertig-dagentijd en de ramadan dit jaar legt een pijnlijk contrast bloot in het hedendaagse Nederland.
Toeval
Op 18 februari starten zowel moslims als christenen met de vastenperiode. Terwijl de islamitische vastenmaand zichtbaar groeit in kracht en aanwezigheid, lijkt de christelijke vastentraditie steeds verder weg te zakken in vergetelheid. Dit jaar starten beide periodes nagenoeg tegelijk, met Aswoensdag op 18 februari - dezelfde dag waarop de meeste Nederlandse moslims hun eerste vastendag verwachten. De ramadan begint traditioneel met de waarneming van de nieuwe maansikkel. Een zonsverduistering op 17 februari bemoeilijkt de zichtbaarheid in veel delen van de wereld. In Nederland leunen de meeste kalenders en moskeeën op woensdag 18 februari als eerste vastendag.
Tanende tradities
In Nederland brokkelt de christelijke praktijk steeds verder af. De veertig-dagentijd, ooit een tijd van strenge soberheid, boetedoening en intens kerkbezoek, is voor velen teruggebracht tot een vaag “iets minder snoepen” of een paar goede voornemens. Aswoensdagvieringen trekken vaak maar weinig volk; het askruisje op het voorhoofd zie je zelden nog op straat. Pasen draait vooral om paaseieren en familieontbijt. De diepe spirituele betekenis - vasten, gebed, inkeer, bekering - is grotendeels verdwenen uit het openbare leven.
Zichtbaarheid
Tegelijkertijd wint de ramadan aan zichtbaarheid. In steden als Utrecht springt de Kanaalstraat in het oog. Daar hangt voor het eerst speciale feestverlichting voor de ramadan: halve maantjes lichten op met de tekst "Fijne ramadan". Winkels als Etos, Albert Heijn en Jumbo spelen actief in op de vastenmaand met dadels, iftar-boxen en speciale producten. ’s Avonds vullen straten zich met families die samen het vasten breken; de sfeer is gemeenschapsgericht en feestelijk. Ondernemers omarmen de moslimklant, wat leidt tot meer omzet en een levendig straatbeeld. Dit alles toont hoe islamitische tradities niet alleen overleven, maar groeien in publieke erkenning en commerciële ruimte.
Bestel kosteloos: Islam en de zelfmoord van het Westen (eBook)
(Artikel gaat verder onder deze boodschap)
De echte islam is een religie van de vrede, zo drukken linkse media en politici ons op het hart. Van die illusie ben je voorgoed bevrijd als je dit boek leest. Met actuele voorbeelden en diepgravende analyses ontdekt u wat de islam écht is – en wat het antwoord van onze christelijke beschaving is!
Teloorgang
Dit verschil is geen toeval. Het wijst op een bredere verschuiving: de islamisering van Nederland. Demografische veranderingen, immigratie en een sterke gemeenschapszin maken dat islamitische gewoonten steeds zichtbaarder worden in het straatbeeld, op scholen, in winkels en in de politiek. Waar christelijke feesten seculariseren en gedwongen “inclusief” moeten zijn, krijgt de ramadan een culturele en sociale plek die vroeger voorbehouden leek aan christelijke tradities. Dit proces wordt door sommigen gezien als een bedreiging voor de Nederlandse identiteit, vrijheid en cultuur – een ontwikkeling die al jaren onderwerp is van felle discussie.
Het échte vasten
Om dit contrast nog scherper te stellen, is het nuttig om terug te kijken naar hoe de vastentijd eruitzag vóór het Tweede Vaticaans Concilie (1962-1965). In die tijd golden strenge regels, vastgelegd in de kerkelijke wetgeving van 1917. Vasten – één volledige maaltijd per dag, met twee kleine aanvullingen die samen niet groter mochten zijn dan de hoofdmaaltijd – gold voor alle veertig dagen (behalve zondagen), plus quatertemperdagen. Vleesonthouding was verplicht op alle vrijdagen van het jaar, Aswoensdag, Goede Vrijdag en vigiliedagen. Velen onthielden zich ook van eieren, zuivel en vetten. Dit was een echte ascetische discipline en een sterke nadruk op collectieve boetedoening en innerlijke bekering. Na het concilie versoepelden de regels sterk. De focus verschoof naar persoonlijke keuze en innerlijke houding.
Tegenwicht bieden
Het samenvallen van de ramadan en de veertig-dagentijd zou ons moeten motiveren om de vasten weer serieus te nemen. Het christelijke vasten is namelijk veel beter dan de ramadan. Overdag niets eten om je vervolgens ‘s nachts weer vol te proppen is niet alleen spiritueel zinloos, maar ook nog eens ongezond. Het christelijke vasten herinnert ons aan afhankelijkheid van God, aan solidariteit met armen en aan het beheersen van verlangens. Laten we de veertig dagen niet reduceren tot een dieetkeuze, maar herontdekken als de weg naar Pasen - met gebed, soberheid en naastenliefde. In een samenleving waar tradities om aandacht strijden, kan hernieuwde christelijke discipline een tegenwicht bieden: niet als afwijzing, maar als getuigenis van eigen geloof en identiteit.
Laatst bijgewerkt: 13 februari 2026 13:10