Paniek aangewakkerd door de WHO, regeringen, media en religieuze autoriteiten

Jacques Attali is een invloedrijk sociaal denker en adviseur van de Franse regering. In zijn ogen is een pandemie de uitgelezen kans om door het aanjagen van angst “een wereldpolitie, wereldvoorraden en dus een wereldtoezicht te implementeren”, de basis “voor een echte wereldregering.” Bron afbeelding: World Economic Forum / Flickr.

Paniek aangewakkerd door de WHO, regeringen, media en religieuze autoriteiten

Meld u gratis aan voor onze WhatsApp-berichtendienst om op de hoogte te blijven van nieuwe acties en artikelen van Cultuur onder Vuur. Aanmelden »

In een op internet gepubliceerde lezing herinnerde historicus Roberto de Mattei eraan dat besmetting, behalve een fysieke zoals door het coronavirus, ook een psychologisch fenomeen kan zijn. Hij herinnerde aan de figuur van Gustave Le Bon, auteur van het boek La psychologie des foules: "De moderne theorie van sociale besmetting, geïnspireerd door Le Bon, legt uit hoe, beschermd in de anonimiteit van de massa, zelfs het meest vreedzame individu agressief kan worden, waarbij hij handelt door nabootsing of suggestie. Paniek is een van die gevoelens die worden overgedragen door sociale besmetting, zoals gebeurde tijdens de Franse Revolutie in de periode genaamd le Grand Peur – 'de Grote Angst'.

Wie het gebruik van paniek als wapen om een politieke agenda te bevorderen - zoals het leggen van de basis voor een mondiaal bestuur - goed lijkt te hebben begrepen, was Jacques Attali, adviseur van alle Franse linkse en rechtse presidenten, van Mitterrand tot Macron. In een artikel in het weekblad L'Express van 3 mei 2009, vlak na de eerste alarmmeldingen van het H1N1-virus, schreef hij:

"De geschiedenis leert ons dat de mensheid alleen significant evolueert als ze echt bang is: ze implementeert verdedigingsmechanismen; soms onaanvaardbaar (zondebokken en totalitarismen); soms futiel (afleiding); soms effectief (therapeutisch, door indien nodig, alle voorgaande morele principes aan de kant te zetten). Vervolgens worden deze mechanismen na de crisis omgevormd om ze verenigbaar te maken met de individuele vrijheid en ze in te passen in een democratisch gezondheidsbeleid. De pandemie die begint zou een van die structurerende angsten kunnen aanwakkeren".

De goeroe van het Elysée stelde zich verschillende scenario's voor de epidemie voor en voegde eraan toe dat ze allemaal, beter dan elk "humanitair of ecologisch discours", zouden kunnen dienen voor "het besef van de noodzaak van een altruïsme, voor minder berekening". En dat het in ieder geval nodig zou zijn "om een wereldpolitie, wereldvoorraden en dus een wereldtoezicht te implanteren". Dit zou ons in staat stellen om veel sneller dan alleen de economische logica toelaat, de basis te leggen voor een echte wereldregering". En hij concludeerde: "Het was in feite via het ziekenhuis dat Frankrijk in de 17e eeuw begon met de oprichting van een echte staat".

Er is op dit moment geen bewijs dat dit het plan is dat wordt uitgevoerd. Maar één ding is zeker: verschillende factoren hebben bijgedragen aan het zaaien van paniek en, vrijwillig of onvrijwillig, hebben internationale en nationale organisaties die verantwoordelijk zijn voor de volksgezondheid zich aan de versterking ervan bijgedragen.

Waarom reageren wij nu anders op corona dan wij vijftig jaar geleden reageerden op virussen die dodelijk waren?

Zoals Dr. Iahn Gonsenhauser, verantwoordelijk voor de veiligheid van de patiënt in het Wexner Medical Center van de Ohio State University, uitlegt, "verspreiden we het woord 'pandemie' over de hele wereld - het beangstigt de mensen", omdat dit het beeld oproept van de builenpest of Ebola, "in de veronderstelling dat er geen behandeling voor bestaat is en dat het dodelijk is", zelfs als het woord pandemie "niet noodzakelijk op dezelfde heftigheid of dodelijkheid wijst". Maar "mensen denken dat het als in de film Outbreak is".

Een andere factor die bijdroeg tot meer paniek was dat de verspreiding ervan op het noordelijk halfrond aan het einde van de winter plaatsvond, en aangezien de eerste symptomen van Covid-19 vergelijkbaar zijn met die van een seizoensgebonden griep, raakten veel mensen die daardoor getroffen werden in de waan dat ze het coronavirus hadden opgelopen, voegde de arts eraan toe.

Geïnterviewd door het Belgische dagblad L'Echo, gaf de Franse agnostische filosoof André Comte-Sponville nog andere redenen die het vermelden waard zijn. Op de vraag: "De griep van 1968 - 'Honk Kong griep' - veroorzaakte bijna een miljoen doden bijna algemene onverschilligheid. Waarom reageren onze samenlevingen vijftig jaar later op een totaal andere manier op de dreiging van het coronavirus?" antwoordde hij: "De zogenaamde 'Aziatische' griep had in 1957-1958 nog meer [doden] veroorzaakt en de hele wereld was het vergeten. Waarom dit verschil in behandeling? Ik zie drie belangrijke redenen. Ten eerste de mondialisering, in zijn media-aspect: we zijn nu in real time op de hoogte van alles wat er in de wereld gebeurt, bijvoorbeeld elke dag, van het aantal sterfgevallen in China of de Verenigde Staten, Italië of België? Dan is er nog de nieuwigheid en de 'cognitieve vooringenomenheid' die het met zich meebrengt: Covid-19 is een nieuwe ziekte, die om deze reden nog verontrustender en verrassender is. Tot slot, de vervreemding van de dood, die nog onaanvaardbaarder wordt, als die zich bij ons aandient".

Berichtgeving over een baby met corona. Angst is snel gewekt. Feit is dat bij baby’s de kans op zware symptomen astronomisch klein is. Bron afbeelding: bbc.co.uk

Deze psychologische factoren van de angstgevoelens werden door de media opgezweept, die onder het voorwendsel van het aanzetten van de bevolking om het door de autoriteiten gesuggereerde preventieve gedrag te volgen, met onophoudelijke berichten in een apocalyptische toonzetting aan de paniek bijdroegen.

Een treffend voorbeeld van deze tendens tot overdrijving was het BBC-nieuwsbericht van 4 april, getiteld ‘Coronavirus: [Een meisje] 5 jaar oud onder de laatste slachtoffers in het Verenigd Koninkrijk’, met gegevens van de dag die door het ministerie van Volksgezondheid worden verstrekt, maar dat in de kop iets benadrukt dat slechts bij één regel past van dit verslag, met de voor het grootste deel gevarieerde informatie. Het alarmistische karakter van de kop wordt nog versterkt door het feit dat in het artikel wordt erkend dat het meisje leed aan "onderliggende pathologische aandoeningen".

Renaud Girard, een redacteur van Figaro, hekelde het verwrongen karakter van dit nieuwsartikel: "Omdat het objectief is, voedt het BBC-artikel onbewust de collectieve psychose door een subliminale boodschap door te geven: ook kinderen sterven [aan het coronavirus]! De statistische realiteit is precies het tegenovergestelde: het virus is bijna onschadelijk voor kinderen. Later zullen sociologen de rol van de media bij het ontstaan van een wereldwijde psychose ten aanzien van een niet-dodelijke ziekte zorgvuldig moeten analyseren.

Een andere sociale groep die bijdroeg aan het veroorzaken van paniek waren de religieuze autoriteiten, in het bijzonder de katholieke hiërarchie, die vaak op de autoriteiten vooruitliep of verder ging dan de autoriteiten bij de uitvoering van de beperkende maatregelen. Het slechtst mogelijke voorbeeld was dat van de vicaris van Rome, het centrum van het katholicisme, die, na overleg met paus Franciscus, de kerken liet sluiten. "De toegang tot de parochiekerken en de niet-parochiekerken van het bisdom Rome, die openstaan voor het publiek, en tot de gebouwen van de eredienst die openstaan voor het publiek, zijn verboden voor alle gelovigen", verordonneerde kardinaal Angelo De Donatis, die twee dagen later moest buigen voor de verontwaardiging van de gelovigen. Het gemis van de sacramenten en de geestelijke vertroosting van het gebed in de innerlijke omgeving van een kerk kan echter de angst voor de epidemie alleen maar doen toenemen en, indirect, paniek zaaien.

De katholieke hiërarchie droeg bij aan de paniek

Zich hiervan bewust, liep mgr. Pascal Roland van Bellay-Ars uit de pas toen de regering de eerste beperkingen oplegde en enkele Franse bisschoppen, die verder gingen dan de autoriteiten, de missen en het toedienen van de sacramenten verboden.

Hij publiceerde een nota met de titel ‘Coronavirus Epidemic of Epidemic of Fear’, waarin hij stelde dat "we meer dan voor de corona epidemie moeten vrezen voor de epidemie van de angst", en dat hij weigerde "toe te geven aan de collectieve paniek en om zich te onderwerpen aan het voorzorgsprincipe dat burgerlijke instellingen lijkt te bewegen". Voor de onbevreesde prelaat was "de collectieve paniek die we vandaag de dag zien" tekenend voor onze "vervalste relatie met de realiteit van de dood" en de "angstaanjagende effecten van het verlies van God". En hij vroeg: "Waarom zouden we onze aandacht opeens alleen nog maar richten op het coronavirus? Waarom zouden we vergeten dat de seizoensgriep, die gebruikelijk is, elk jaar tussen de 2 en 6 miljoen mensen in Frankrijk ziek maakt en ongeveer 8.000 doden veroorzaakt? De bisschop sluit af met een oproep: "Laten we dus niet toegeven aan de epidemie van de angst! Laten we niet ondood zijn!".

Dit communiqué, dat in retrospectief realistisch en visionair lijkt, was een slachtoffer... van angst (en de mediadruk van de pensée unique). Het is van de website van het bisdom verwijderd.

Dit is deel 8 van een artikelenreeks over het misbruik van de coronacrisis. Het is ontleend aan de uitgebreide verklaring door Tradition, Family en Property (TFP), de Braziliaanse zusterstichting van Cultuur onder Vuur.